32. Saraybosna Film Festivali: Balkanlar sineması ve Cannes’ın öne çıkanları

Dört yıl, bir film festivaliyle aranızda bazı alışkanlıkların ve bir sevgi-nefret ilişkisinin oluşması için yeterli bir süre. Aynı hostelde kalmaya, hangi sinema salonunda hangi koltuğu tercih edeceğinizi bilmeye, program açıklandığında ilk olarak hangi bölüme bakacağınızı öğrenmeye, hatta hangi aksiliklerin hangi sırayla yaşanacağını önceden kestirmeye başlıyorsunuz. İlk ziyaretinizde tanıştığınız insanlar festival arkadaşlarınıza dönüşüyor; bir sonraki yıl yeniden buluşuyor, bazen başka şehirlerde karşılaşıyor, her ağustosta telefon rehberinize dünyanın başka köşelerinden yeni insanlar ekliyorsunuz.

Bu yıl 14-21 Ağustos tarihleri arasında, dördüncü kez takip ettiğim Saraybosna Film Festivali ile ilişkimi hâlâ tam olarak tanımlayamıyorum. Saraybosna, filmler olmasa bir tatil destinasyonu olarak ziyaret edeceğim bir yer asla değil; festivalin organizasyonu ve öncelikleriyle ilgili de her sene beni çileden çıkaracak yeni bir durum mutlaka ortaya çıkıyor. Ama Saraybosna’ya film izlemek için gitmeyi seviyorum. Bunda yıllar içinde oluşan alışkanlıkların, aynı yerlere ve insanlara dönmenin payı olsa da asıl sebebim tabii ki filmler.