Yeme İçme

Annie Ernaux'dan 'Utanç': Sevgi ve utanç aynı insana yönelebilir mi?

İnsanın geçmişini sevmesi, onunla barışması, geldiği yeri unutmaması gibi sözler ne kadar kolay söyleniyor. Oysa hatırlananların arasında insanın kendisinden saklamak istedikleri de var. Ernaux bunları yazarken anne-babasına duyduğu sevgiyi bir mazeret olarak kullanmıyor. Sevmekle utanmanın aynı insana yöneldiği anlara bakıyor.

Ömer Şentürk
Duende · 20 Kasım 2026
3 dk okuma
Premium
Read in English

“Her zaman, daha sonra hakkında konuşmamın imkansız olacağı, insanların bana bakışlarını dayanılmaz kılacak kitaplar yazma arzusu duydum. Ama hangi kitabı yazmak on iki yaşındayken yaşadığım utanca denk bir utanç yaşatabilir ki?” (Annie Ernaux, Utanç, s. 92.)

İnsan kendi hayatını bölmeye, ona insanlık tarihinin çağları gibi kimi dönemler atfetmeye çalışsa da bir insanın hayatının hangi bölümünün geride kaldığını söylemek bir hayli zor. Büyüdüğü evden ayrılmış, başka bir şehre/ülkeye taşınmış olabilir. Sonra bir sofrada konuşurken sesini alçalttığını veya tuzluğu isteyemediğini fark eder. Bir kelimeyi söylemeden önce duraksar. Bir ebeveynini yeni arkadaşlarıyla tanıştırırken duyduğu huzursuzluğu hatırlar. Yıllar boyunca öğrendiklerinin arasına sanki nereden geldiğini belli etmemeyi de eklemiştir. Bunun ne zaman fark edileceği bilinmez. Onlarla konuşarak açıklığa kavuşturabileceği şeyler, artık kendi kendisine sorması gereken sorulara dönüşmüştür.

Yazının devamı Aposto Premium'da.

Premium üyeler tüm yazıları okur. Üye değilseniz, Magazine'e kaydolup kapakları ve seçilmiş yazıları e-postanızda alabilirsiniz.

Premium'a geçin

Zarif, sade ve seçkin
bir yaşam rehberi.

Aposto Magazine haftada 3 gün e-posta kutunda.

Zevk, zanaat ve ritüel üzerine satırbaşları, keşifler ve incelemeler.