Bibliyoterapi'de bu hafta: Yardıma ihtiyacı olup alamayanlara kitap reçetesi
Okurumuz "Çevremde beni yalnız bırakanlara çok kırgınım" diyor. Gerçekten de özellikle günümüzde, ne yardım eli uzatmak ne de yardım kabul etmek o kadar kolay. Görülmediğini, dikkate alınmadığını hissetmek ise değersizlik hissimizi besleyebiliyor. Peki kitaplar bize bu konuda ne söylüyor? Üç romanlık bir reçete.
"45 yaşındayım, ergen bir erkek çocuk sahibiyim. Oğlum LGS sınavına girecek ve ben de iki yıl aradan sonra iş hayatına geri dönüyorum. Her gün içen ve sürekli depresyonda olan eşimi evden gönderdim. Artık çok huzurluyum, sürekli şükrediyorum ama hayat bir yandan beni çok yoruyor, çevremde beni yalnız bırakan insanlara çok kırgınım. Artık iyiyim derken aslında iyi olmadığımı ve yardıma ihtiyacı olduğumu açık açık söylediğimi düşünüyorum.
Sevgili Esra Hanım, açık yüreklilikle derdinizi anlattığınız için teşekkürler, ancak sormak istediğim şey şu: Etrafınızdakilere de bana yazdığınız kadar net olduğunuzdan emin misiniz? Zira geçen yıl kendimle ilgili şöyle bir durumu fark ettim. Aynı arkadaş grubunda iki boşanmış (şen dul) kadınız ve ikimizin de aynı yaşlarda çocuğu var. Bir gün o arkadaşımla yolda karşılaştık, ben de çocukları buluşturmakla ilgili bir şey sordum ve arkadaşım bana “Kızım ben bekar anneyim, vaktim mi var?” diye cevap verdi. Halbuki ben ondan önce boşanmıştım, bütün sürece şahitti ve üstelik şehirde ben hariç çocuğumla ilgilenebilecek bir akrabam olmadığını da (kendi ailesi İstanbul’da, üstelik kendisine çok yakın bir adreste yaşıyor) biliyordu. Cevap vermediğimi, güldüğümü fark ettim.
Yazının devamı Aposto Premium'da.
Premium üyeler tüm yazıları okur. Üye değilseniz, Magazine'e kaydolup kapakları ve seçilmiş yazıları e-postanızda alabilirsiniz.