15 Mayıs sabahı herhâlde hayatımızdaki en zor sabahlardan biriydi. Büyük bir hayal kırıklığı, üzüntü, kırgınlık, kızgınlık, yorgunluk, bezginlik… Haftalardır Türkiye seçim gündeminin girdabındaydık. Girdap sanki bizi yutmuş gibi uyandık. Buradan çıkmanın, çıkamasak da en azından kısa bir süreliğine nefes almanın bir yolu gözümüzü yeniden dünyaya çevirmekti. Son yıllarda sıkça başvurulan, buraları arkada bırakmanın bir yolu başka yerlere gitmekti. Bedenimizi olmasa da zihnimizi başka bir yerlere taşıyabilirdik belki de.O sabah her zaman olduğu gibi New York Times’ı tabletten okuduk. Böyle olduğu için de haberleri yukardan aşağıya akan bir bant üzerinden takip ettik. Sırasıyla karşımıza çıkan haberleri ve içeriklerini çok kısaca şöyle özetleyebiliriz:

Çok boğucu bir dönemdeyiz. Nefes almakta zorlandığımız, kasılıp kaldığımız, gerildiğimiz günler. Geçen hafta seçim pazarı olduğu için olağan akışımıza bir hafta ara vermiştik. Geçen pazardan bu pazara pek bir şey değişmiş sayılmaz. İkinci tura kalan cumhurbaşkanlığı oylamasıyla istesek de istemesek de aklımız ve ruhumuz seçim sürecine takılı kaldı, nefeslerimiz hâlâ tutulu.Konuya 15 Mayıs Pazartesi sabahından başlayan ve muhafazakârlığın ne olduğunu araştıran bir yazı var önünüzde. İçinden geçtiğimiz dönem gibi biraz dağınık, biraz karanlık ama nihayetinde enseyi tamamıyla karartmamanın yollarını arayan, "Umut nerede?" diye soran bir yazı.İyi okumalar dileriz,Biray Kolluoğlu, Evren M. Dinçer ve Zafer Yenal

“So many books so little time...” Frank Zappa’dan ilhamla: 

Zappa Zamanlar: Kitaplar ve podcastler üzerine uzunlu kısalı… Doğadan yemeğe, edebiyattan ekonomiye okuma ve dinleme notları… 

Muhafazakârlar neyi muhafaza etmek istiyor?