Yeni mekan keşif rotamı başkalarının kitap köşelerine çeviriverdim. Yaratıcı işleriyle bana ilham veren birçok kişinin kütüphanesini kurcalarken buldum kendimi…
Yaşanılan her zor dönemin çok farklı getirileri olduğunu herkes gibi ben de pandemiyle öğrendim. Oturduğumuz yerde yeni fikirler ürettiğimiz, kendi düşüncelerimizden beslendiğimiz bir dönüm noktasıydı bence... İçime dönüp ilk kez kendimle yalnız kaldım, biraz kendimi biraz hayallerimi dinlerken kendimi yepyeni bir serinin peşinden koşarken buldum. Evlere kapanmışken, yeni mekan keşif rotamı başkalarının kitap köşelerine çeviriverdim. Yaratıcı işleriyle bana ilham veren birçok kişinin kütüphanesini kurcalarken buldum kendimi...

Evin her köşesinde kitapların görüş alanıma girmesini, her an bir kitaba dokunabilmeyi, açıp birkaç sayfa karıştırabilmeyi seviyorum.. Kahve molalarında ise, müze gezer gibi, sanat kitaplarının sayfalarında geziniyorum.. Yeni kitaplar kadar eskilere, sahaf tezgahlarına da ilgim var; bu ara Varlık Yayınları’nın 50’lerdeki ikonik baskılarına ve Hayat Mecmuası’nın ciltlenmiş eski sayılarına takmış durumdayım.. Kitap okuma hızım, kitap alma hızıma yetişemiyor bir türlü, olsun…
“Kitap vardır, baş ucuna koyar, arada açıp tekrar bakarsın; kitap vardır, ayak ucuna koyarsın, gerekince üstüne çıkıp ufka bakarsın..” ..demişti Hakan Günday bir söyleşide.. Ben de mümkün olduğunca çok kitap ile ufka bakmaya çalışıyorum…

Kitap okumak benim için başka hayatlara sızmak gibi…bu yüzden de biyografik içeriklere ya da yaşanmış olayları hikaye kurgusu ile anlatan kitaplara gider elim öncelikle. O sayfaların arasında kaybolmuşken bir cümle bazen o sıralar kafama takılana ya da hayatımın herhangi bir anına ayna tutuverirse hemen altını çiziyorum hepimiz gibi ve sonra o cümlelerin getirdiği düşünceler beni başka kitaplar almaya itiyor…
Okumayı Cin Ali serileri ile sökmüş, sonrasında Edmondo De Amicis’in Çocuk Kalbi ile başlayan alışkanlığım ile okuduğum kitapları biriktirsem kocaman bir kütüphanem olurdu… ama kitap okumakla ilgili bir başka alışkanlığım ise bir koliyi dolduracak kadar biriktiklerinde onları ya bir kütüphaneye bağışlıyorum ya da hediye ediyorum. sadece vazgeçemediklerim benimle evdeler.
Geçen hafta Nikos Kazancakis’in Zorba’sını tekrar okumaya başladım. yeni satırları çizerek ama sanırım en vazgeçilmez alıntım yine : ‘Mutluluğun, basit ve açık birşey olup, bir bardak şarap, bir kestane, kendi halinde bir mangalcık, ve denizin uğultusundan başka birşey olmadığına aklım yattı. Yalnız, bütün bunların mutluluk olduğunu insanın anlayabilmesi için basit ve açık bir kalbe sahip olması gerekiyordu.

Bitki resimleri yapabilmenin teknik ve detaylarının anlatıldığı bir çok kitap var kitaplığımda... ‘Flora’; bitkilerin muhteşem dünyasına balıklama dalmamı, en uzak diyarlardaki bitkileri elimin altına getiren tarzda bir kitap. İçinde çok güzel alıntı var, çin atasözü - hatırlamanız gereken şey yıl boyunca karşılaştığınız güzel manzaralardır, dağın eteklerinde, ormanın kalbinde yaşayarak, hafızamı bu güzel manzaralarla bol bol dolduruyorum.

“Bedenimin üzerinden esip geçen bir rüzgâr gibiydi, ne ağırlığı vardı, ne sınır çizgileri; kendimi onunla sarmalayamıyordum.” -Haruki Murakami, İmkânsızın Şarkısı
Roman, orijinal adı olan Norwegian Wood’u Beatles’ın o şahane parçasından alıyor. Murakami’nin müziğe olan tutkusunu her romanında bulmak mümkün ama benim için İmkânsızın Şarkısı bunu doruğa çıkarttığı kitabıdır. Okurken müziği satır aralarında hissedersiniz, öyle bir sihri var bu romanın. Kimi zaman o uçucu hissi desenlerimde yakalamak arzusuyla arada bu kitabı açıp rastgele bir cümle seçer okurum.

“Zaman kavramı ne anlama gelir? Vakit nakit midir?
Neler için nelerden vazgeçeriz?
Kelimeleri doğru seçmek neden bu kadar önemli?
Hepimizin hayatına dokununan Momo, büyük bir kentin açık tiyatro harabelerinde yaşayan kimsesiz, küçük bir kız. İnsanları “vakit nakittir” diyerek kandırıp, onları sürekli olarak çalışmaya, birbirlerine ve doğadaki güzelliklere zaman ayırmalarına izin vermeden az zamanda çok iş yapmaya zorlayan, insanların zamanlarını çalan Duman Adamlar ordusuna karşı tek başına savaşan naif ve anlayışlı bir savaşçı. Artan zaman ise Duman Adamların yaşam süresi..”

Yemek kitaplarım benim için çok kıymetli ve yol gösterici. İçerikleri yanı sıra, özellikle görselleri ve mizanpajı güzel yemek kitapları bana ilham veriyor. İçinde sadece reçetelerin olduğu yemek kitapları değil görsel hikayelerin olduğu, malzemelerin yolculuğunu anlatan yemek kitaplarını seviyorum. 2014 yılında hayatımdaki en tatlı hediyeyi ablam vermişti. O zamanlar yazdığım blog içerikleri ve fotoğraflarım ile benim yemek kitabımı basmıştı. Daha önce hiç hediye aldığımda, mutluluktan ağladığımı hatırlamıyorum.

Bu kitaplar bana sadece yol gösterici olmanın dışında hayatla ilgili, aldığım kararlarla ilgili olumlama oluyor. Hooponopo özellikle, çok özel nefes yöntemleri ve meditasyon pratikleri olan tam anlamıyla şifacı bir kitap. Thich Nat Hanh benim için huzurun kaynağının yazarı, her kitabı bana aydınlanma gibi iyi geliyor. Louise Hay'in kitabı kronik rahatsızlıklardan kurtulmak için mutlaka kütüphanede bulunmalı. Kurtlarla Koşan Kadınlar ara ara es vererek okuduğum çok yoğun duygular besleyen bir nefeste okunacak bir kitap değil. Ama bir o kadar da doğru çözümlemeler ve yaklaşımlar içeriyor.



