1950’lerde Fransız bistrolarında başlayan ve sonrasında küresel çapta benimsenen Beaujolais Nouveau geleneği, bağcılık tarihinden medya etkisine, üretimden tüketime uzanan süreçleri biraraya getiriyor. Türkiye’de primeur tarzı üretimlerin yükselişi ise genç şarabın enerjisinin farklı teruarlarda nasıl yeniden hayat bulduğunu gösteriyor.

Bugün Türkiye’de yeni bir kuşak, şarabı anlatmanın başka yollarını arıyor. Bilgiyle deneyimi, teknikle merakı, profesyonellikle samimiyeti biraraya getiriyorlar. Şarabı daha erişilebilir, merak uyandırıcı ve gündelik hayatın içine dahil eden bir dille konuşuyorlar. Gizem Lüküslü, Osman Pekin, Özkan Sercan Vatansever ve Sena Şenkal, şarap üzerinden kendi hikayelerini anlatıyorlar.

Şarap dünyası artık yalnızca terroir veya bağcılıktan ibaret değil. Bordeaux da bu evrenin çekirdeği. Kökleri Roma dönemine uzanan bu bölge, 1855 sınıflandırmasıyla düzeni, château’larıyla mirası, yeni mimarisiyle dönüşümü temsil ediyor. Bir zamanlar İngilizlerin claret tutkusu ile büyüyen bu şehir, günümüzde modern bağcılığın hem sembolü hem laboratuvarı.

Türk kahvesini hep bildiğimizi sanırız ta ki onu yeniden keşfedene kadar. Kahve yazarı Caner Çapay, nitelikli Türk kahvesinin rehberliğinde bir geleneğin, ritüelin ve kültürün katmanlarını açıyor. Nitelikli çekirdeklerle hazırlanan Türk kahvesiyle tanışması Caner’i hem tarihe hem bugüne hem de fincanın içindeki o küçücük dünyaya yeniden bakmaya itiyor. Eğer Türk kahvesini “acı, telveli bir alışkanlık” diye tanımlıyorsanız bu yazıdan sonra bildiğinizi sandığınız şeylerde birtakım değişikler yaşanabilir.

Pandemi sonrası gastronomi dünyasında tüketici davranışları yeniden tanımlanıyor. Uzun tadım menülerinin yerini hikayesi, üreticisi ve toprağı olan tabaklar alıyor. Şef Sinem Özler, yerelliği bir trend değil, ekonomik ve kültürel sürdürülebilirliğin temeli olarak gören isimlerden biri. Biraraya geldiğimiz sohbette üretici kaybına, yanlış tüketim alışkanlıklarına ve emeğin görünmezleşmesine dikkat çekiyor.

​​1950’lerde Fransa’da filizlenen natürel şarap hareketi, laboratuvar mayaları ve steril üretime karşı doğallık, kusurluluk ve karakteri savunan natürel şarabı modern yaşamın bir parçası hâline getirdi. Bugünse hareketin bağımsız ruhu, popüler kültür ve pazarlama etkisiyle yeniden tanımlanıyor.

Yemek bir zamanlar bizi psikolojik ve fiziksel olarak iyileştiren bir devaydı. Bu günlerde ise artık korktuğumuz, güvenmediğimiz, pahalı olduğu için evde pişiremediğimiz, paylaşamadığımız bir derde dönüştü. Hâl böyleyken, 16 Ekim Dünya Gıda Günü’nde konuşmamız gereken şey, belli: Açlık.

Danimarka gastronomisinin öncü isimlerinden Bo Bech, kısa süreli İstanbul ziyaretinde şehrin hem tarihî hem de modern yüzünü keşfetti. Kendi tarzını İstanbul’un malzemeleriyle birleştirerek Arkestra’nın mutfağında tek gecelik unutulmaz bir deneyim yaratan Bo Bech, şehre bakışını, yemek yapma felsefesini ve kişisel yolculuğunu paylaştı.

Yemek pişirmeyi izlemek çoğu zaman yemekten bile daha doyurucu geliyor çünkü mutfakta yaşanan dönüşüm yalnızca damak zevkimize değil hayal gücümüze de dokunuyor. Julia Child’ın mutfak derslerinden MasterChef rekabetine, Jamie Oliver’dan Chef’s Table’a biz yemek programlarını neden bu kadar seviyoruz?

Meze kültürünün içinde büyümüş bir toplumun üyeleri olarak Avrupa mutfağından bize en yakın kavram büyük ihtimalle İspanyol tapas’larıdır. Bugün hâlâ devam ettirilen bir kültürel miras olan "tapas" Endülüs’ün Arap büyüsündeki dokusundan ve yemeğin hayatın en önemli parçası olduğu İspanya’dan tüm dünyaya uzanan köklü bir gelenek. Hatta daha da ileri giderek bir alışkanlık, bir kültür öğesi ve hatta bazı İspanyollar için tek gerçek yaşam biçimi. Şef Volkan Akdamar, son bir aydır Granada’da deneyimlediği bu kültürü anlatıyor.