Türkiye ile ilgili hikayeler

Kaybın ismini koymamıza rağmen gelecekten vazgeçmemek ve geleceği kurmak konusunda ısrarcı olmak. “Israr etmeliyiz” çünkü çocuklara ve gençlere hikâyelerini yazabilecekleri bir dünya borçluyuz.

Şu anda dünyada büyük bir kutuplaşma ve güven krizi var. Bu yeni bir haber değil. Öte yandan Türkiye bu güvensizlik zeminine zaten aşina. Bizim ihtiyacımız olan, sıfırdan bir Nordik güven ütopyası icat etmek değil; sokakta bir hayvana bağış yağdıran, Marmaray'da tanımadığına bisküvi alan o mayayı hatırlamak, modernize etmek.

İstanbul’da yeme-içme kültürü artık tek bir kalıba sığmıyor. Paylaşım odaklı tabaklar, ritüel duygusu güçlü tadım menüleri, gün boyu yaşayan çok amaçlı mekanlar ve müdavim ilişkisi üzerine kurulu lokantalar yan yana var oluyor. Muutto, Inari, Minoa ve Karaköy Lokantası; her biri şehrin farklı yeme-içme karakterlerini temsil ediyor.

Türkiye’de gıdayı iyileştirme tartışması, yalnızca üretim miktarı ya da fiyat istikrarı meselesi değil; tarımın hangi üretim mantığıyla örgütlendiği sorusunu da içeriyor. Makine kullanımındaki artışın ötesine geçerek tarımın mekanikleşmesi ve sanayileşmesi süreci köylülüğün tasfiyesinden tek tip üretime, zanaatkarlığın çözülüşünden seri üretim mantığının hakimiyetine uzanan kapsamlı bir dönüşüme işaret ediyor.