Selam,Geçen hafta uzun bir aradan sonra ilk defa seyahat ettim (yurtdışına taşınmayı seyahat etmekten saymazsak☺️). Pandemi öncesinde seyahat ederken, inanılmaz detaylı rehberler yapıp her saatimi excel’de (!) planlar; ve planımda olan bir yere gitmezsem sonrasında baya üzülürdüm. Şimdi ise sadece o an’da olmak istediğimi ve koşturmak istemediğimi farkettim; çok meşhur 2. kahveciye gitmektense oturduğum yerde insanları izlemek veya enteresan bir yer varsa uzun uzun orayı keşfetmek bana daha iyi geliyor.&nbsp;Sanırım bu Newsletter’ı yazmak (ve pandemi dönemi), kendi seyahat alışkanlığımı da değiştirmeye başladı. “Slow City” gibi “Slow Travel” yeni trend olabilir mi? Trend olmasa da, ben bu değişiklikten mutluyum! Pandemi sonrası sonrası sen seyahat etmek hakkında ne düşünüyorsun acaba?Bu hafta yine seninle paylaşmak için sabırsızlandığım haberler var:🔎 Paris’e 50 dakika uzaklıkta yaratıcı bir inziva yeri,🔎 Dünya’nın en eski restoranı,🔎 Rob Woodcox gözünden Dünya,🔎 Ve meraklısına Squid Game’in çekildiği lokasyon.Eğer hazırsan, son kez, ışınlanıyoruuuz 🚀

<h1 dir="ltr" fr-original-style="" style="font-size: 2em; margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">İstanbul’daki yeni adresiniz: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/dekkistanbul/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">dekk</a></h1>İstanbul’da yaşayan herkesin arada bir plan yaparken "Hafta sonu Maçka Parkı’na gitmek gerçekten iyi bir plan mı?" sorusunu sorduğunu az çok tahmin ediyoruz. Parkın kalabalığı, alışveriş için beklenen sıralar, yan gruplardan sohbete karışan müzikler; şüphesiz, Maçka Parkı’nın bu kendine has hareketliliği bazen yorucu olabilir.İstanbul’a değer katan Feriye’nin deneyimli yönetim kadrosu, Avrupa yakasının en özel yerinde hayata geçirdikleri dekk’le bu endişeleri tamamen ortadan kaldırmayı vadediyor."Cool food, cool mood" mottosuyla geçtiğimiz cuma açılan&nbsp;dekk; spor aktivitelerinden atölyelere, kültür sanat etkinliklerinden şehrin öne çıkan lezzetlerine, eğlence ve sosyalleşme ihtiyaçları için en iyi alternatifleri sunuyor.dekk: Açık havada 2.500 metrekarelik bir alana kurulan dekk, Maçka Parkı'nda 90 saniye uzaklıktaki konumuyla kelimenin tam anlamıyla "şehrin kalbinde" konumlanıyor. Cuma ve cumartesi günleri gerçekleşen Evrencan Gündüz ve Eda Baba konserleriyle açılan ve İstanbulluları ağırlamaya başlayan dekk; Banko Burger, Markus, Nappo Pizza, Rita Deli, Nino Bakery, Yumami gibi İstanbul'un lezzet noktalarını tek bir mekânda buluşturuyor. Ayrıca dekk ziyaretçileri, haftanın her günü sabah saatlerinde spor etkinliklerine öğle saatlerinde skate, dans gibi deneyime dayalı atölyelere katılabiliyor.Bugün: Konserleri kaçırdığınıza üzülmeyin, zira dekk’te müzik hiç bitmiyor. dekk sahnesi bugün saat 17.00'de başlayacak POWERAPP DJ Andreas Moles etkinliğiyle Yunanistan'da doğup büyüyen; müziğe, fotoğrafa, resim sanatına ve heykele ilgi duyan, folklorik sesleri ve antik ritimleri deep house dünyasına taşıyan Andreas Moles’u ağırlıyor.&nbsp;dekk’in gelecek etkinliklerinden ve ziyaretçileri için hazırladığı sürprizlerden en erken siz haberdar olmak istiyorsanız Instagram’da <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/dekkistanbul/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">dekkistanbul</a> hesabını takip edebilirsiniz.

dekk - 3 Ekim - GCG

Hayalperest gezginleri, oturdukları yerden seyahate çıkartacak hikayeler.

Good City Guides

Işınlanma garantili, Aposto’dan gelen son Good City Guides bülteni

Fransa, Avusturya, Meksika, Güney Kore. Atlayın gidiyoruz 🚀

Selam!Eylül de bitince yazın bitişine iyice inandık mı? Duyduğuma göre İstanbul’da hava soğumuş, burada da (Münih’te) son sıcak günlerini yaşıyoruz sanırım. Yazı büyük çoğunlukla yağmurlu ve bulutlu geçirdiğimiz için pastırma yazından hiç şikayetçi değilim. Genellikle buralılar kışın çok soğuk olabildiğini söylüyor, o yüzden seni bilmiyorum ama benim için “Winter is coming”! (Bu espiri artık yapılmıyorsa biri bana söylesin, Gen Z’ler gözlerini devirerek mi okuyor acaba?). Beni Eylül ayında en mutlu eden şey (havanın güzelliği dışında) tüm Dünya’dan tekrar açıldığımızı ve gerçekten normale döndüğümüzü gösteren işaretler oldu. Mesela eğer modayı takip ediyorsan şu an çeşitli başkentlerde fiziksel katılımlı moda haftaları düzenleniyor ve bu etkinliğe katılan herkesin keyfi çok yerinde gibi.Dünya normale dönerken bazı şehirler hepimize umut mesajı veren sanatsal çalışmaların içinde yer aldı; bugün Newsletter’ımızın konusu bunlar olacak. Eminim (özellikle ilk iki haberi) internette görmüşsündür ama biz biraz daha hikayenin ilginç ve sıra dışı taraflarına odaklanacağız. Bu haftanın hikayelerinde:🔎Parıldayan peleriniyle Arc de Triomphe🔎Venedik kanallarında yüzen dev “Nuh’un kemanı”🔎Ve binaların derilerini soyan (!) Münih’ten bir sergi var. Eğer hazırsan, ışınlanıyoruuuz!🚀

<h1 dir="ltr" fr-original-style="" style="font-size: 2em; margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">İstanbul’a yeni bir soluk:<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/dekkistanbul/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">&nbsp;dekk</a></h1>"Yaşamak istediği hayat şeklini kişinin kendisinin belirleyebileceği, güvenli hissettiren, çevreye ve insana saygılı, yapılacak aktivite bulmakta zorluk çekmediğin, lezzetli ve çeşitli restoranların olduğu, ufak anlardan keyif alabileceğin bir yer: dekk" İstanbul’un kalbinde konumlanarak şehir hayatının yeni adresi olmayı ve önemli bir boşluğu doldurmayı hedefleyen dekk; bu hislerin hepsini vadederek İstanbul’u daha iyi bir şehir hâline getiriyor. İstanbullular dekk’le; spor aktivitelerinden atölyelere, kültür sanat etkinliklerinden şehrin önde gelen lezzetlerine, eğlenceye ve sosyalleşmeye dair tüm ihtiyaçları için yeni bir mekân kazanıyor.A’dan Z’ye dekk: Açık havada 2.500 metrekarelik bir yeme-içme-eğlence alanı düşünün ve bu alan Maçka Parkı'nda 90 saniye mesafede olsun. "Cool food, cool mood" mottosuyla Banko Burger, Markus, Nappo Pizza, Yumami, Rita Deli, Nino Bakery gibi şehrin ayrı noktalarındaki gastronomi noktalarına aynı alanda ev sahipliği yapacak olan dekk, 01 Ekim’den itibaren İstanbulluları ağırlamaya başlıyor.Ne zaman, nerede? dekk, 01 Ekim’de gerçekleşecek Evrencan Gündüz konseriyle açılıyor. Evrencan’ı hemen aynı cumartesi, 02 Ekim saat 19.30'da Eda Baba takip ediyor. Ayrıca dekk, 03 Ekim Pazar gününü saat 17.00’de POWERAPP DJ Andreas Moles’e ayırmanızı tavsiye ediyor. 01 Ekim itibarıyla haftanın her günü, sabah saatlerinde spor etkinlikleri öğle saatlerinde skate, dans gibi daha deneyime dayalı atölyelerin olduğu dolu bir program ziyaretçilerini bekliyor.Ayrıntılar ve dekk’ten güncellemeler için<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/dekkistanbul/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">&nbsp;Instagram hesabını</a> takip edebilirsiniz.&nbsp;

dekk - 26 Eylül - gcg

Bu hafta Dünya’nın başkentlerinin yeniden açılması şerefine umut ışınlayan sanat haberlerine gidiyoruz

Işıldayan bir pelerin, yüzen devasa bir keman ve fazlası

Selam,Bu haftanın bültenini Münih’te Alte Pinakothek Müzesi’nin bahçesinden yazıyorum. Evde kahvaltımı hazırladım; çimlere sermek için örtümü, ipadimi, kulaklıklarımı ve güneş gözlüklerimi alıp evden çıktım. Bizim semtteki Cocou Food Market’ten kahve alırım düşüncesi ile sabah evde kahve içmemiştim, o yüzden koşarak Cocou’ya gittim. Ben de bir çoğumuz gibi kahve bağımlısıyım! Kahvemi de alıp parkın yolunu tuttum.Münih’te ev ararken, şu an oturduğumuz evin ilk görüşmesine doğru yürüdüğümüz gün, bu bahçenin (park da diyebiliriz) önünden geçmiştik. Hemen telefondaki harita uygulamasını açıp bakmıştım; ev bu parktan ne kadar uzak, buraya yürüyebilir miyim diye. Üniversiteye çok yakın olduğu için park genç öğrencilerle doluydu; çimlerde güneşlenenler, futbol oynayanlar, piknik yapanlar. Film sahnesi gibi gelmişti bana o an.Şimdi ne zaman boş vaktim olsa, hava güzelse buraya gidiyorum. Bugün önümde 4 kişilik bir grup var; benim “yer voleybolu” adını verdiğim oyunu oynuyor. 1 kız 3 erkek. Kız hepsinden güzel oynuyor, içimden tabi ki de onu tutuyorum! Hemen biraz ilerimde beyaz pantolonu ve beyaz gömleği ile aşırı şık bir şekilde parka teşrif eden, tahminimce 65 yaşlarında bir kadın var. Ben müzeye girdiğini sandım; ama o önce kırmızı beyaz çizgili çantasından havlusunu çıkardı, sonra üstünü çıkardı (meğerse içinde mayosu varmış) ve güneş yağını sürüp çimlere uzandı! Yaşlanınca ben de böyle olmak isterim dedim içimden, ona çaktırmadan uzaktan fotoğrafını çektim; onu hatırlamak için.(Bu anın kısa bir Reel’ı Instgram hesabımda, bu <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/reel/CTZFwsgjabZ/?utm_source=ig_web_button_share_sheet" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(64, 169, 255); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: 0px; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">linkte</a>)Bu düşüncelerle, bu hafta seni oturduğun şehirden farklı yerlere götüreceğim her zaman olduğu gibi. Newsletter’ın sonunda ise ufak bir anket var, vakit ayırıp doldurursan çok sevinirim.🔎Dünya’nın en ücra noktası: Point Nemo🔎Kiliseden stüdyoya bir sanatçının evi🔎Ve Londra’da yaşayanlar için yeni bir enstallasyon bu haftanın konularında. Hazırsan, ışınlanalım mı?

Bloop sesini hiç duymuş muydun?

Dünya’nın en ücra noktasından gelen ürkütücü sesler ve fazlası

Selam,Yaz mevsiminin ve Ağustos’un son bültenine hoşgeldin. Bu bülteni ner okuduğunu bilmemekle birlikte, kendisi baya soğuk bir günde yazıldığı için ben mental olarak malesef yazı kapamış bulunmaktayım. Ve hatta Münih’te dün 11 derecelik havada palto giyerek, hayatımda bir ilki de yaşamış bulunuyorum. Sen eğer sıcak bir günde bu bülteni okuyorsan, ortak noktamız az sonraki hikayelerde buluşacağımız hayalgücümüz olacak gibi duruyor. Umarım bu bülten sana tatlı bir esinti gibi gelip, oturduğun yerde tüm kaostan 5 dakika uzaklaşmanı sağlayıp seni ferahlatır.Bu hafta haberlerimizde:🔎1.200 mimikli heykelle korunan bir Budist tapınak,🔎Avrupa’nın en pahalı satılık evi,🔎Vietnam’ın tütsü köyü,🔎Ve herkesin ortalama 100 yıl yaşadığı İtalyan adası Sardunya var.Eğer hazırsan, ışınlanalım mı?🚀🚀🚀

1.200 mimikli heykelle korunan bir Budist tapınak, Avrupa’nın en pahalı satılık evi, Vietnam’ın tütsü köyü ve herkesin ortalama 100 yıl yaşadığı İtalyan adası bu haftaki bültende.

Avrupa’nın en pahalı satılık evini ziyarete gidiyoruz

Selam!Güzel pazarlar! Bu haftanın Newsletter’ını bizim semtte en sevdiğim kahve dükkanlarından birinden yazıyorum. İsmi Cafe Clara; krem renkli yüksek tavanlı bir apartmanın en alt katında sakin bir sokakta. Bugün günlerden Cuma, hava güneşli; böyle günlerde sandalyeleri dışarı atıyorlar ve cafe full dolu oluyor. Her ne kadar geleneksel bir cafe olmasa da, “Kaffee und Kuchen” (kahve ve kek) geleneği burada tam gaz ediyor; çevremde oturan herkes cheesecake / tart / kiş siparişi vermiş, yanında da kahvesini hüpletiyor. Enteresan bulduğum şeylerden biri: burada çoğu cafe ve restoranda müzik çalmıyor. Münih’te yaşayan bir arkadaşıma bu tespitimi söylediğimde daha önce farketmediğine şaşırdı. Etrafımda muhabbet eden insanların sesleri, kahve öğütücü makinasının sesi ve ara sıra sokaktan geçen motorsiklet ve bisiklet sesleri dışında bir ses duymuyorum.Şu an saat 5’e yaklaşıyor; birazdan kahvenin yerini Aperol veya bir kadeh şarap alacak etrafımdaki masalarda. Bebekli annelerin, arkadaşlarıyla buluşmaya gelmiş teyzelerin yerini, işlerinde veya okullarında bir haftayı daha atlatmış gençler alacak. Burada bir şeyler içip, sonra yemeğe devam edecekler. Ben de bu Newsletter’ı Pazar sana ulaşacak şekilde ayarlayıp Uzcanla buluşmaya gideceğim. Bu hafta Cafe Clara’da yazdığım 5 haber şöyle:🔎Peri Bacalarının kardeşi Ah Shi Sle Pah🔎Museu de Maricel, Sitges, Barselona🔎Münih’ten günübirlik Tegernsee🔎Dünyayı onun gözleri ile görmek istediğim Agostino Lacurci🔎ve herkese göre olmayan bir Berlin Cafe’si var.Eğer bunları okurken sen de benimle cafe’de oturuyormuş gibi hissetmek istersen, yeni kaydettiğim Good City Sounds Cafe Clara bölümünün <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/episode/7LGBQPqZEJCDnNZd5ouI3O?si=pztbtiqdS0athzaPmxlsDw&dl_branch=1" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">linkini</a> bırakıyorum. Hazırsan, ışınlanalım mı?

Peri bacalarının kardeşleri, Barselona’da Afrika esintileri, herkese göre olmayan bir Berlin cafe’si ve fazlası

🚀Cafe Clara’da buluşalım mı?

Selam,Bir Pazar Newsletter’ına daha hoşgeldin. Son haftalarda gündemimiz malesef bizi endişelendirecek haberlerle dolu olsa da, birazdan kendine ayıracağın 5 dakikada sana söz veriyorum ki biraz hafifleyecek, kendini ilham dolmuş hissedecek ve en güzeli hayallere dalabileceksin.Bu haftanın haberlerinde;🔎 Sicilya kıyılarında doğan Granita’nın hikayesi ve reçetesi,🔎 Milano’da bir Barselonalı,🔎 Münih’in botanik bahçesi,🔎 Yayoi Kusama’nın tayfuna yenilmiş balkabağı,🔎 Ve antik çağlarda Roma’da insanların nasıl beslendiği var.&nbsp;Eğer hazırsan, başlıyoruuuz!

Bu Newsletter’da Sicilya’dan Japonya’ya, Pompeii’den Münih’e seyahatlerimize ilham verecek haberlerle hayallere dalıyoruz

İçimizi buzzz gibi soğutacak ve bizi Sicilya’ya ışınlayacak Granita reçetesi ve fazlası

Selam,Seninle söz verdiğim gibi geçen hafta buluşamadık; ülkece içinde bulunduğumuz felaket herkesi olduğu gibi beni de çok çaresiz ve bitap hissettirdi. Bu sebeple seni iyi hissettirecek bir sayı yayınlayamayacaktım, hatta araştırma bile yapamadım; sadece videoları izledim gözlerim dolu dolu. Her ne kadar yangınların çıkış kaynağı resmi olarak açıklanmasa da, daha büyük resme baktığımızda Yunanistan, İspanya ve İtalya’da da çıkan yangınlar bize gösteriyor ki iklim krizi artık “futuristik” veya “felaket tellalı” insanların geleceğe dair lanetleri değil; gerçek ve hayatlarımızı derinden etkiliyor. Ve malesef etkilemeye de devam edecek. Çünkü Türkiye’nin içerisinde yer aldığı Akdeniz Havzası, iklim değişikliğine karşı en kırılgan bölgelerden biri.Son iki gündür gelen kontrol altına alınan yangın haberleri, Antalya’ya yağmur yağması, tüm ülkenin kenetlenip birbirine destek olmak için canla başla çalışması ile bir nebze umut yüklenip gerçek hayata dönebildim. O yüzden bu haftanın Newsletter’ını Dünya’nın “ilham veren” köşelerine ışınlanmaya değil, Dünya’nın “iklim krizinden etkilenen” şehirlerine, miraslarına ayırmak istedim. Bulduğum hikayeler harekete geçmek ve en azından konu hakkındaki bilinç seviyemizi yükseltmek için umarım sana da ilham olur.Bu haftanın hikayelerinde;🔎&nbsp;TIME’ın enteresan iklim krizi kapağı🔎&nbsp;Yüzen şehir Venedik ve risk altındaki kültürel miraslar🔎 Hotel Belvedere, İsviçre var.Hazırsan, başlayalım.

Bu hafta Dünya’nın “iklim krizinden etkilenen” şehirlerine, miraslarına ışınlanıyoruz.

Yüzen şehir ve kültürel miraslar

Selam,Good City Guides Newsletter’ın 2.sezonuna hoş geldin! Eğer bu Newsletter’ı ilk defa okuyorsan ve daha önce tanışmadıysak kısaca kendimi tanıtmak isterim. Ben Özge, bundan tam 5 yıl önce Good City Guides dijital platformunu kurmuştum ve hedefim seyahat edenlere gittikleri yerlerde oranın lokali gibi nasıl yaşanır, nerelerde yemek yenir, nereye gidilir gibi kısa, sade ve bol fotoğraflı rehberler hazırlamaktı. 2020 yılında pandemi sebebi ile seyahatler durunca, içimdeki keşif hissini yaşatmaya devam etmek için pazar mektupları projesine başladım ve benim gibi kendini evinde sıkışmış hissedenlerin mail kutularına oturdukları koltuktan dünyanın bambaşka köşelerine ışınlanma garantili hikayeler yollamaya başladım. Bu mektuplar 6 ay boyunca aralıksız her pazar sürdü.Sonra haziran ayına geldik, çoğumuz aşılandık, seyahat etmek artık yavaş yavaş bir hayal olmaktan çıktı. Üstelik ben de eşimle birlikte Münih’e taşındım! 1 ay ara verdik. Şimdi tekrar seyahat etmeye başladığında “kendi gözlerimle görmem lazım” diyeceğin şehirleri, gizli kalmış lokasyonları, hikayeleri listene kaydet diye Aposto ekibi ile birlikte 2. Sezona başlamaya karar verdik. Bundan sonra her Pazar burada görüşürüz! Beni instagramdan <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/goodcityguides/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">@goodcityguides</a>’dan da takip edebilirsin.Bu haftanın hikayelerinde,🔎Tokyo Olimpiyatları için yapılmış umumi tuvaletler,🔎Fransa’da bir çiftlikte öğle yemeği daveti,🔎Peru’daki Alpaca Nehri,🔎Ve Italyan’ların gözü gibi sakladığı bir ada var.Eğer hazırsan, ışınlanıyoruuuz 🚀

Tokyo Olimpiyatları için yapılmış umumi tuvaletler, İtalyanlar’ın gözü gibi sakladığı bir ada ve Alpaca Nehri.

Fransa’da bir çiftlikte öğle yemeğine davetliyiz

Selam!Mayıs ayının sonuna geldiğimiz bu günlerde hava git gide sıcaklığını arttırırken yaz tatili özlemi başladı. Bu bülteni belki evde koltuğunda veya yolda okuyorsun, ama emin ol 5 dakikalığına başka yerlere gideceğiz!Bu bültende:🔎 Arcosanti, Arizona🔎 Daha yayınlanmadan sansasyon yaratan House of Gucci,🔎 Yayoi Kusama'nın Kozmik Doğa'sı🔎 Ve Dünya'nın en eski anatomi tiyatrosu, Padua Üniversitesi var. Eğer hazırsan, çayını kahveni hazırla, ışınlanıyoruuz 🚀

Avrupa'nın ve Dünya'nın en enteresan köşelerine ışınlanıyoruz

Arcosanti'de ideal şehir hayatı ve fazlası

Selam!Aposto'daki 4. Good City Guides bültenine hoşgeldin! Tam kapanmada olduğumuz bu günlerde, tüm gündemden uzaklaşmak, oturduğun yerden şehir şehir gezmek seni mutlu ediyorsa, doğru yerdesin! Bu bültene üye olan biri, bana şöyle bir mesaj atmıştı: "Sanki her okuduğumda açık havada içimi açan tertemiz bir nefes alıyormuşum gibi." Ne şahane bir his! Sözü fazla uzatmadan, bir an önce seni hikayelerle başbaşa bırakmak istiyorum.&nbsp;Bu bültende:🔎 Floransa'nın terkedilmiş muhteşem kalesi Castello di Sammezzano,&nbsp;🔎 Meksika'daki La Casa Organica,&nbsp;🔎 Culture Trip'in Hungerlust video serisi🔎 Petrit Halilaj'ın Madrid'deki göz alıcı sergisi var. Eğer hazırsan, derin bir nefes alıyor ve ışınlanıyoruuuz 🚀

Avrupa ve Dünya'nın sıra dışı ve olağanüstü güzellikte köşelerine ışınlanıyoruz!

Floransa'nın terkedilmiş muhteşem kalesi ve fazlası

Kültür hakkında yayımlanan makaleler ve yayınlar

Kültür

Seyahat

Sanat hakkında yayımlanan makaleler ve yayınlar

Sanat

Hayal edelim. Bu Dünya’dan gibi görünmeyen, sanatçı Agnès Debizet'in Paris’in hemen dışındaki kır çiftliği stüdyosuna davetliyiz. Stüdyo, Fransız Saint-Maurice-aux-Riches-Hommes köyündeki eski bir çiftlikte. Stüdyoya açılan dökme demir kapılardan geçerken, tamamen bambaşka bir dünyaya geçiyoruz.63 yaşındaki Debizet'in aslında Paris’in göbeğinde Marais'te de bir dairesi var, ancak kendisi bu inzivaya çekildiği stüdyosunda, çimenli bir avluyu çevreleyen 19. yüzyıldan kalma bir grup çiftlik binasının karşısında, 40 yıllık kariyerinde ürettiği 150'den fazla heykel arasında yaşıyor. Avlunun içinde, deve kuşu yumurtasını andıran, veya güneşte ağartılmış beyaz bir mercanköşk mantarını andıran sekiz metrelik kulelere kadar, boyutları giderek artan yaklaşık 40 taş heykelden oluşan anıtsal bir yerleştirme olan “Evolution” (2007-15) yer alıyor. Heykeller gözenekli ve mercan benzeri bir dokuda. Hepsi ıhlamur ağacını çevreleyen bir daire içinde düzenlenmiş, ancak Debizet, eserlerinin çoğunda yaptığı gibi, konfigürasyonunu (yılan bir çizgi, kaotik bir yığın) sürekli olarak değiştiriyor.<img src="https://images.aposto.com/2021/9/5/1633098799743.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><img src="https://images.aposto.com/2021/9/5/1633098816704.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">1980'lerde Paris'te aldığı seramik dersleri bir yana, Debizet neredeyse tamamen kendi kendini yetiştirmiş. “Geleneksel seramik sahnesine uymadım ve École des Beaux-Arts'tan mezun olmadığım için Fransa'da bir sanatçı olarak gerçekten kabul edilmedim” diyor. Kariyerinin ilk aşamalarında, Debizet, figürlerini genellikle oyuncak olarak gören dört çocuğunu büyütürken yapmış - özellikle favorisi, minik yüzlerle kaplı eski moda bir TV şeklindeki topraktan bir heykel. “Elimde kil olduğu ilk andan itibaren onunla istediğim her şeyi yaratabileceğimi biliyordum” diyor. Zamanla, işini tanımlayan kendine özgü bir teknik geliştirmiş: Seramik heykellerinin porselen sırındaki çatlaklara ve kusurlara siyah toprak astar boyayarak raku benzeri bir etki yaratıyor.Bu kırıklar, Debizet'in işini pişirdiği fırında kıymıklara ve hatta patlamalara neden olabilen olağanüstü yüksek sıcaklığın bir sonucu. Bu spontane aksilikler Debizet'in imzası haline gelmiş. “Her zaman ince ayar yapıyorum, hatalar yapıyorum ve tekrar deniyorum” diyor. “Bir bakıma bu belirsizlik ve hata katmanları benim sanatsal kimliğim.”. Paris merkezli saygıdeğer Yves Gastou Galerisi'nin galericisi Victor Gastou, onun çalışmalarını ilk gördüğünde, tekilliği karşısında şaşırmış. “Kendi dünyasını yaratan bir sanatçının tamamen eşsiz evreninde olduğumu hemen anladım” demiş.<img src="https://images.aposto.com/2021/9/5/1633098838908.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Debizet’in dokulu formları, bahçelerden yaşadığı eve, atölyesine, ortak yaşam alanlarına ve dört ek binasının iç kısımlarına kadar arazinin her köşesini işgal ediyor. 1981'den kalma bir ejderhanın boynunu büktüğü ilk çalışması, paslı bir tavşan kafesinin içine alınmış; yakınlarda yüzlerce küçük beyaz yüzle kaplı insan boyutunda kuleler ve ağaç kökleri üzerinde oturan Samothrace'li Nike'ye benzeyen anıtsal bir figür var. Yüksek açık ahşap kirişli tavanlara sahip eski bir inek ahırı olan Debizet'in stüdyosunda, amip şekillerinden daha büyük fauna benzeri silüetlere kadar her şey çeşitli gelişim aşamalarında. Sanki başka bir Dünya’nın içinde gibisin!<img src="https://images.aposto.com/2021/9/5/1633098856853.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Debizet'in seramik atölyesi ile zeytin, clementine ve parşömen tonlarında boyanmış dört yatak odalı fıçı tahtası kulübesi arasında, arka bahçede büyük ölçekli parçalar sergileniyor. Çimenliğin kenarındaki başka bir çalışma, kökleri göğe doğru uzanan baş aşağı bir ağaç gövdesini tasvir ederken, büyük bir akçaağaç ağacının altında, bir kaidenin üzerinde pas rengi bir adam başı duruyor. Sanatçı mülkün heykellerinin çoğu sürekli hareket halindeyken, yeniden dikilip yeniden canlandırılırken, akçaağaca bakan adamın kafasına yıllarca dokunmamış. Baş ve yakındaki ağaç için Debizet, "Uzun zamandır ilginç bir sohbet yapıyorlar," diyor. "Onları ayırmam mümkün değil.". Hayal gücü mükemmel!Fotoğraflar Ilyes Griyeb’den.

19. yüzyıla ait bir çiftlikte, öte Dünya’dan yaratıcı bir inziva yeri

Agnès Debizet, Fransa

Dünya’nın en eski restoranının Fransa’da olmasını beklerdik ama kendisi geçen haftaki Salzburg gezimizde karşımız çıktı. St. Peter’s Stiftskulinarum, Salzburg eski kentinin kalbinde, Aziz Petrus'un Benedictine baş manastırının manastır kompleksinde yer alıyor. St. Peter “manastır mahzeni”nden 803 yılında (1’i eksik yazmadım) Charlemagne saraylı Yorklu Alcuin tarafından ilk kez kayıtlara geçmiş. Bu da O’nu kayıtlı en eski restoran yapıyor.11. yüzyılda şarap ticaretinin merkezi üslerinden biri olmuş. Leopold VI the Glorious (yani ihtişamlı Leopold) manastırı ve mahzeni kendi himayesine almış ve her yıl 40 vagon şarabın Avusturya’dan ihraç edilmesine izin vermiş. 1300’lerde ise şair ve besteci Salzburg Keşişi sayesinde, Stiftskulinarum edebiyat tarihine girmiş.<img src="https://images.aposto.com/2021/9/5/1633099290033.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">1517’de ise Baş rahip Wolfgang Walcher, manastırın mahkemesine direk erişimi olan bir kaya mahzeni inşa etmiş ve mahzen alanını ciddi ölçüde geliştirmiş. İnşaatın yapımı esnasında çalışan arabacılara ve zanaatkarlara ödeme olarak şarap almak için kullanabilecekleri bozukluklar (wine penny) ve evlerine götürebilmeleri için “house wine” verilirmiş. Böylece bir şarap mahzeni yavaş yavaş yaşayan bir otele dönüşmüş. 1803 yılında ise Stiftskeller, bira yapma ve servis etme hakkını etmiş. Bundan önce, Stiftskeller'in pederleri sadece kendi şaraplarını sunabiliyormuş; bira yapmaya başlayarak daha da geniş bir kitleye hizmet vermeye başlamışlar. 1800’lerde Napolyon savaşları esnasında Fransız birliklerine Stiftskeller'de karargah verilmiş.1900'den kısa bir süre sonra, baş rahip Willibald Hauthaler, Peter mahzenini yenilemeye başlamış ve o esnada “Willibald Arcades” de inşa edilmiş; yani odalar yavaş yavaş zamanın gereksinimlerine göre uyarlanmış. 1996 yılında ise Tarihi Barok Salon'da (fotoğraflarını yukarıda gördüğün) ünlü Mozart Akşam Yemeği Konserlerinin dünya prömiyeri yapılmış. Bu konserler o zamandan beri baya popüler ve eğer bu konuda ilgiliysen websitesinden tarihlere bakıp (<a fr-original-style="" href="https://www.stpeter.at/en/mozart-dinner-salzburg/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">linki burada</a>) seyahatini denk getirebilirsin.2020 yılında ise, St. Peter’s Stiftskulinarum’un avlusuna Akdeniz esintileri taşıyan Peter’s açılmış. Biz akşam Salzburg’da kalmayacağımız ama Dünya’nın en eski restoranının da havasını soluyalım dediğimiz için Peter’s da kahvaltı yaptık. Peter’s ı da farklılaştırmak için, ambiyansı birçok sanat eseri ile süslemişler; özellikle devasa boyutlardaki çiçekler çok güzeldi. İsterseniz satın alabiliyormuşsunuz ama 30.000€ gibi bir fiyatı vardı, baştan söyleyeyim. Hem Peter’s ı hem de Sazburg’da denemeye değer diğer yeme-içme önerilerini paylaştığım rehberi <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/p/CUcwCfDIp0j/?utm_source=ig_web_copy_link" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">burada</a> bulabilirsin.<img src="https://images.aposto.com/2021/9/5/1633099197164.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><img src="https://images.aposto.com/2021/9/5/1633099210466.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><img src="https://images.aposto.com/2021/9/5/1633099259007.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">

Dünya’nın en eski restoranı

St. Peter’s Stiftskulinarum, Salzburg

Newsletter’ın 1. sezonunda Meksika’da, Dünya’nın 10 harikasından biri olarak seçilmeye değer, Meksika’daki Las Pozas bahçesinden bahsetmiştim. Sonra karşıma fotoğrafçı Rob Woodcox’un bu bahçede çektiği “Bodies of Light” kitabında bulunan fotoğrafı çıktı ve gerçekten bayıldım! Başka nerelerde fotoğraf çekmiş diye bakarken kendisinin hikayesini öğrendim; sana biraz ondan bahsedeceğim.<img src="https://images.aposto.com/2021/9/5/1633099564953.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Meksika’da yaşayan&nbsp;Rob Woodcox'un Las Pozas’da çektiği fotoğrafı daha önce görmediysen de Zaman Yolculuğu&nbsp;başlıklı fotoğrafı internette bir yerlerde karşına çıkmış olabilir. İspanya'daki bir manastırın duvarına doğru kıvrılan dansçıların olduğu görüntü. Fotoğrafçı için, yukarı doğru hareket eden dansçıların kendisinin de dahil olduğu sanatsal topluluğun birbirlerini destekleyerek ayakta tutma yeteneklerini sembolize ettiğini söylüyor. Aynı anda kısmen çıplak bedenleri fotoğrafın çekildiği dini-tarihsel ortamı hatırlatıcı hale geliyor: geçmiş kültürlerinde insan vücudunun önemi ve kabulü. “Yunan ve Roma sanatını düşünürseniz, beden her zaman çıplaktı ve kutlandı. Instagram'da insanların meme uçlarının sansürlendiği bir döneme girdik. Çıplaklık sanat olsa bile sansürlenir ve bu çok ayıp”&nbsp;diyor.<img src="https://images.aposto.com/2021/9/5/1633099433354.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">“Fotoğrafçılığı keşfetmeye başladığımda hala çok muhafazakar bir zihniyet içinde yaşıyordum. Hıristiyanlıkta çok dindar büyüdüm. Beden, kullanılmak, tapılmak ve kutlanmak için yaratılmış olsa da, modern dinde çoğu zaman bedenler gizleniyor ve kaçınılıyor. İnsanlar bedenlerinden neredeyse korkuluyor; ve kimlikten ya da farklı insanların bedenlerine saygı duymaktan bahsetmiyor. Beden etrafında gelişen bir tür utanç var. Hayatımın o kısmından ayrıldığımda, fotoğrafçılık yaparken kendi bedenimin farkına varmaya başladım. 19 ve 20 yaşlarımda otoportreler yapmaya başladım. Çalışmalarımı aslen Flickr'da çevrimiçi olarak paylaşmaya başladığımda, benimle aynı deneyimi yaşayan bir sanatçılar topluluğu keşfettim”. demiş.Blue Ridge Mountain, Woodcox'un bir görüntüyü tam olarak ilk kez görselleştirdiği gibi oluşturduğu kariyerinde bir ilk dönüm noktası olmuş ve bu, görüntünün popülerliği ile birleştiğinde, sanat alanında kariyer yapma kararını doğrulamış.<img src="https://images.aposto.com/2021/9/5/1633099694444.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Sekiz yıllık bir süre boyunca çeşitli dansçılar ve profesyonellerle çalışırken, Woodcox, farklı bedenler arasında meydana gelen etkileşimlere karşı keskin bir duyarlılık geliştirmiş ve çalışmalarında farklılık ve bireysel benzersizliğin bir arada var olması için güvenli bir alan yaratmayı ummuş. Fotoğraflarının sahnelenmesi, koreografisi ve bunların tamamlandığı geziler, sanatçı için topluluk oluşturma alıştırmaları olmuş ve fotoğrafçı bu sürecin mahremiyetinden keyif almış.İnsan vücudu ve doğa/bulunduğu mekan arasındaki ilişki Woodcox'un çalışmalarının önemli bir parçası ve etkileşimlerinde genellikle eşit derecede önemli roller oynuyorlar. Bir bakıma, zıt yaratıcı çapalar olarak bile görülebilir: Eğer işbirlikçilerinin fiziksel virtüözlüğü, onların oluşumlarını nispeten kolaylıkla doğru bir şekilde görselleştirmesine izin veriyorsa, doğanın öngörülemezliği, sürecinin bir bölümünü mutlak kontrolünün dışında bırakıyor.Çalışmalarının bünyesinde vahşi doğada çekilen fotoğrafların baskınlığı, doğal alanları keşfetmeye olan yakınlığına ve insanların çevreyle nasıl ilişki kurduğuna ilişkin endişelerine işaret ediyor ve zaman zaman bu fotoğraflar, incelikli yollarla da olsa çalışmalarında açıkça ortaya çıkıyor. Daha kentsel ortamlarda yaratılan görüntüler bile, insanoğlunun ve ürünlerinin doğal dünyadan ayrılmadığını belirtmek için, Woodcox tarafından yaratılan diğer görüntülerle ilişkileri aracılığıyla, insan yapımı ve doğal olanı birbirine bağlamayı amaçlayan işaretler.“Son zamanlarda bir tuz düzlüğünde yerde yatan bir kişinin olduğu ve bir dansçının havada zıpladığı bir parça var ve o fotoğrafta bir duman duvarı var. Fotoğraf beyaz bir uçağa benziyor ve sonra her şey griye dönüyor ve aslında Oregon'daki orman yangınlarından bize doğru gelen bir duman duvarını simgeliyor. Devam eden ve gelişen bir yaşam umudu var ama her şeyi kaybetme riski de var. Eğer işler değişmezse, şu anda gördüklerimiz on kat artabilir ve yaşamımız boyunca daha fazla yıkım görebiliriz. Fotoğrafçılığımın önemli bir kısmı değişmemiz gerektiğini ve değişme gücüne sahip olduğumuzu iletmek.” demiş. Beni fotoğraflarının kompozisyonu kadar onları çektiği mekanlar ve doğa da çok etkiledi. Dünya üzerinde böyle yerlerin olduğunu görmek ve onları Woodcox’ın bakış açısı ile görmek çok etkileyici!

Vizyonumuzu vücuttan alıp, Dünya’ya yönlendiriyor.

Rob Woodcox gözünden Dünya

Hwang Dong-hyuk tarafından yazılan ve yönetilen “Squid Game”, hayatta kalma temelli bir aksiyon-drama dizisi; Netflix’e geldiğinden beri tüm rekorları kırmaya aday ve beni de izlerken koltuğa sabitliyor. Hikaye, her biri ölümcül bir sonuca sahip bir dizi çocuk oyununa katılmak üzere seçilen 456 yarışmacı etrafında dönüyor. Ana karakter, Seong Gi-hun veya Ki-hoon (Lee Jung-jae), işsiz, boşanmış ve çok büyük borçlar biriktirmiş. Bağımlılığını desteklemek için annesinin parasını çalan kronik bir kumarbaz. Gi-hun, kızının bir yıl içinde annesi ve üvey babasıyla birlikte Güney Kore'den ayrılacağını öğrendiğinde bu ölümcül oyuna katılmaya karar veriyor.Dizi ağırlıklı olarak Güney Kore, Seul'de geçiyor, ancak oyunun kendisi bir adada gerçekleşiyor. Ve devasa bir sahnelerin içinde görüyoruz hep oyuncuları. Ben zannediyordum ki bu setlerin çoğu internet ortamında yaratılıyor ama ilginç bir şekilde, oyunlar da dahil olmak üzere en ayrıntılı sahneleri çekmek için gerçek setler oluşturmuşlar.Squid Game ağırlıklı olarak Güney Kore'nin merkezinde bulunan bir şehir olan Daejeon'da çekiliyormuş. Ülkenin beşinci en büyük metropolü Seul'den çok uzakta değil; yaklaşık 50 dakika. Taş Devri'nden beri bölgede insanlar ikamet ediyormuş; sonrasında stratejik bir askeri zemin haline gelmiş. Ülkenin Japon işgali sırasında da gerçekten gelişmeye ve büyümeye başlamış. Daejeon, Güney Kore'de önemli bir sanat ve kültür merkezi olmuş. Bence bu setleri turistik ziyarete açsalar, kesin akın akın insanlar görmeye gider!

Squid Game nerede çekiliyor, biliyor musun?

Daejeon, Güney Kore

Geçen hafta bahsettiğim gibi, bu Newsletter Aposto ile yaz döneminde limitli sayıda bülten için yaptığımız partnerliğin son Newsletter’ı idi. Seninle Aposto’dan tanıştıysak eğer; iyi ki tanıştık! Mektup arkadaşlığımıza devam ederiz diye umuyorum; bunun için benden haber almak istersen <a fr-original-style="" href="https://link.aposto.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0by5jb20vY2xpY2s/c291cmNlPXdlYiZuZXdzbGV0dGVyPTVmZjMxYjMyOTA5NzBlMDAwNzMzZGVhNyZpc3N1ZT02MTRkYTk4NjM0YmNkNTAwMDY2Y2QyY2Imc3Vic2NyaWJlcj11bmRlZmluZWQmc3Rvcnk9NjE0ZGYxYWY0N2RiNDYwMDA2ZWFmMjY5JmF1dGhvcj1udWxsJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy5pbnN0YWdyYW0uY29tJTI1MkZnb29kY2l0eWd1aWRlcyUyNTJG" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">instagramı</a> takipte kalabilirsin.Dünya’yı keşfetmeye dair merakını kaybetmemen dileğiyle,Kendine iyi bak!Özge

Son Aposto Newsletter’ı ile kapanış

Kapanış

İtiraf ediyorum, internette Arc de Triomphe’un tepesindeki &nbsp;işçilerin koca takı bir kumaş ile kapladıklarını görünce, tak üstünde bir sanat eseri yaratılacak ve görülmesin diye üstünü kapatıyorlar sandım. Hatta takip eden 1-2 gün boyunca, acaba ne zaman açılacak ve altından ne çıkacak diye merak bile ettim. Biraz araştırma yapıp da, sanat eserinin aslında bu olduğunu öğrenince gerçekten utandım. İnsanlar instagramda bu görüntüyü paylaşıp, “Beğendiniz mi?” “Yoksa abartılmış mı buluyorsunuz?” gibi anketler yapıyordu. Belki sen de “eh…” diyenler arasında olabilirsin; hikayesini okuyunca fikrinin değişeceğine eminim.Christo, neredeyse 60 yıl boyunca, Arc de Triomphe'u sarmayı hayal etmiş. Komünist Bulgaristan'dan kaçan genç bir adam olarak, küçük çatı katındaki dairesinden anıta bakarmış. Özgürlük hissinin kutsal olana baskın çıkmasını hayal edermiş ve insanların gördükleri şeyin ötesini farketmesini istermiş.<img src="https://images.aposto.com/2021/8/5/1632496622710.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Christo 84 yaşında vefat etmiş ve ölümünden bir yıl kadar sonra “L'Arc de Triomphe, Wrapped (Sarılmış diyebiliriz sanırım)” hayata geçmiş. Paris'in değişen ışığında parıldayan yaklaşık 270.000 fit kare gümüşi mavi kumaş, 1806'da Napolyon’un gücünün doruğuna ulaştığı zaman yaptırdığı anıtı kucaklıyor. Şehrin kendine özgü çinko çatılarının gri tonunu andıran polipropilen malzeme, sanatçının titiz talimatları doğrultusunda, yaklaşık 1,9 millik kırmızı iple sabitlenmiş ancak katı bir şekilde tutturulmamış.<img src="https://images.aposto.com/2021/8/5/1632496648536.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><img src="https://images.aposto.com/2021/8/5/1632496662477.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Christo'nun yeğeni ve proje direktörü Vladimir Yavachev, “Hareketli kıvrımlarıyla anıtın yüzeyini şehvetli bir şeye dönüştürecek canlı bir nesne istedi” diyor. Champs Élysées'de yürürüken, 150 ton ağırlığındaki çelik levhalarla sabitlenmiş parlak, büyülü ve soluk bir nesne aniden karşına çıkıyor. Etki aynı anda hem kafa karıştırıcı hem de perçinleyici.Yavachev, projeye liderlik etmek için iki yıl önce New York'tan Paris'e taşınmış. İş zorlu geçmiş. Fransa'nın Kuşları Koruma Birliği, cephede yüksek yuva yapan iki şahin hakkında endişelerini dile getirmiş ve daha henüz pandemi olmadan bir gecikmeye uğramışlar. Sonrasında, 14 Temmuz Bastille Günü ve 11 Kasım Ateşkes Günü etkinlikleri anıtın önünde yapıldığı için çok kısıtlı bir zamanda projeyi bitirmeye uğraşmışlar. Toplamda, proje için çalışan 1.200 kişi varmış. Baş mühendis Sebastien Roger, kemerin altında dururup röportaj verirlen "Zor ve stresliydi" diyor. "Dikkatli olmalısın, sonuçta Arc de Triomphe bu!". Geçtiğimiz yıllarda restorasyon çalışması esnasında Notre-Dame de Paris’in çatısında yangın çıkmasından sonra bir tane daha kültürel mirasa zarar vermeyi kaldıramazlardı herhalde diye düşünüyorum…<img src="https://images.aposto.com/2021/8/5/1632496689549.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.26" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Geçen haftaki resmi açılışından 3 Ekim'e kadar, kemer bu halde görülebilecek. Arc de Triomphe, sınırları kabul etmeyi reddeden bir sanatçının özgürleştirici takıntısıyla büyük boyutlu hayali bir nesneye dönüştü. Tam adı Christo Vladimirov Javacheff olan, Sovyet imparatorluğunun boğucu baskısının içinde doğan Christo’nun sanatının temel fikri özgürlüğün devredilemezliği’imiş. 1961'de Berlin Duvarı yükseldiğinde, Paris'teki Rue Visconti'ye petrol varillerinden bir duvar yapmış, ve ilk meydan okuyan kamuoyu açıklamasını burada duyurmuş.Eserin açılma töreninde Arc de Triomphe'de duran Başkan Macron şöyle demiş: "Sanırım inandığımız şey şu: çılgın rüyalar mümkün olmalı". Askeri, tarihi, sanatsal ve ulusal hafıza deposu olan bir anıtın sarılması, Fransız halkını “olağanüstü bir şekilde gururlandırdı” diye eklemiş, “çünkü sanatsal serüven budur.”Tabii ki herkes Macron ile aynı fikirde değil, bazı homurdanmalar olmuş. Sağcı bir politikacı olan Florian Philippot, “en görkemli anıtlarından birinin üzerine örtülmüş çöp torbası”nı kınamış. İtalyan mimar Carlo Ratti, günlük Le Monde gazetesinde bir anıtı sarmak için çok miktarda kumaş kullanmanın çevresel açıdan kabul edilebilir olup olmadığını sormuş. Yavachev de aslında kullanılan malzemelerin neredeyse tamamının geri dönüştürüldüğünü söylemiş.Christo'nun 2005'te Central Park'a derin safrandan bir goblen ören “Kapılar” eseri, ya da 1995'te Berlin'e sarılmış Reichstag ya da Japonya ve Kaliforniya'daki iç vadiler boyunca konuşlandırılmış 3.100 şemsiye gibi, ışıldayan bir pelerinle kaplanmış Arc de Triomphe insanlarda kolektif bir merak duygusu uyandıracak gibi görünüyor. İlgi o kadar büyükmüş ki, Charles de Gaulle Meydanı hafta sonları kemer açılıncaya kadar trafiğe kapatılıyormuş ve izleyicilerin arabalardan kaçmadan yaklaşmalarına izin veriyormuş.Christo'nun tüm büyük projelerinde olduğu gibi, hiçbir sponsor veya bağışçı kabul edilmemiş. Sargı tamamen sanatçının mirasından finanse edilmiş. Yavachev, “Amcam bana her zaman, eğer birine karşı sorumluysan, özgürlüğün yoktur&nbsp;derdi” demiş. “Unutmayın, komünist Bulgaristan'daki sanat okulunda, resmindeki köylüler yeterince mutlu görünmediği için yetkililer tarafından eleştirilirdi! (Amcam) bunu asla kabul etmedi!”Kültür bakanı Roselyne Bachelot: "Arc de Triomphe bakışlarımızdan alındı ve aynı zamanda bakışlarımıza aşırı maruz kaldı. Bu çıkarma ve bu aşırı pozlama, çalışmanın özünde yatmaktadır. Christo, bize başka sanatçılar tarafından yapılmış başyapıtlara başka bir şekilde, yeni bir şekilde bakma armağanını sunduğun için teşekkür ederim.” demiş.<img src="https://images.aposto.com/2021/8/5/1632496729266.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Biraz Christo’nun Hikayesini Konuşalım.Uzun yıllar Paris'te yaşadıktan sonra, 1964 ve 1967 yılları arasında eşi Jeanne-Claude ile yasadışı bir göçmen olarak New York'a taşınmış, ardından yeşil kart almış ve 1973'te vatandaş olmuş. Amerika ona kollarını açmış, kendisi 17 yıldır vatansızmış. Özgürlük kavramına tutkusu buradan geliyor.Arc de Triomphe, Christo'nun bir Paris ikonunu sardığı ilk sefer değil. 1985 yılında, yetkililerle izin almak için yıllarca mücadele ettikten sonra (hedeflerine ulaşmak için genellikle gerekli olan bürokrasiyi yıpratma sanatında da uzmanmış), sanatçı Pont Neuf'u ve köprüdeki 44 sokak lambasını kumtaşı renginde bir kumaşa sarmış. Eseri sadece iki hafta kalmış ve üç milyon ziyaretçi ziyaret etmiş.Macron ve Paris belediye başkanı Anne Hidalgo tarafından desteklenen bir proje olan Arc de Triomphe'un sarılması içinse izin daha hızlı çıkmış. Kemer daha önce sadece bir kez kısmen kumaşla kaplanmış; o da 1885 yılında şair ve yazar Victor Hugo'nun cenazesi vesilesiyle. O zaman anıta büyük bir siyah kefen asılmış. Zafer Takı'ndan Hugo'nun defnedildiği Pantheon'a giden cenaze törenine iki milyondan fazla insan katılmış.Christo Paris'i çok severmiş; New York'tan sonra ikinci şehri burası sonuçta. “Amcamın heyecanını özlüyorum, zıplayıp dururdu!” demiş Yavaçev. Bir projeyi tamamladıktan sonra, “Başardık!” dermiş güçlü bir şekilde. Mezarının ötesinden bile yapıyor bence şu an. Özgürlük aynı zamanda hayal gücünün şiddetli bir eylemi değil mi? Bu Newsletter’ı takip edenlerin hayal kurmayı ve ilham verici hikayelerle ufuklarını genişletmeyi sevdiğini biliyorum. O yüzden yazımın başında, eğer eseri sevmediysen bile hikayesini duyunca seveceğini söylemiştim. Nasıl, sevdin mi?Pandemi nedeniyle sık sık sokağa çıkma yasağı uygulanan, şehrin bağ dokusu olan restoran ve kafelerin uzun süre kapalı kaldığı Paris için zor bir yıl olduğunu biliyoruz. Aslında tüm şehirler için durum böyle. Dolayısıyla, “L'Arc de Triomphe, Wrapped” özgürleştirici bir an, büyük kalabalıkların akın edeceği büyük bir kamusal sanat eseri. Bir sonraki hikayemiz de yine bir şehrin açılmasını kutlayan bir hikaye.Fotoğraflar Eliott Verdier (The New York Times için çekilmiş)

Christo’nun hayalleri gerçek oldu

Parıldayan peleriniyle Arc de Triomphe, Paris

1600 küsur yıllık tarihinde, genellikle tekne yarışları veya denize adanmış törenler esnasında, Venedik'in Büyük Kanalı'nda bir çok hayali gemi yüzmüş. Geçen hafta Cumartesi sabahı ise kesinlikle alışılmadık bir şey kanalda yaşanmış: Vivaldi'nin “Dört Mevsim”ini çalan yaylı dörtlüsünü taşıyan devasa bir keman.“Nuh'un Kemanı” olarak adlandırılan keman, bir gondol eskortu eşliğinde denize açılmış ve kısa sürede küçük bir motorlu tekne, su taksileri ve geleneksel Venedik sandoli filosu, Rialto yakınlarındaki belediye binasından kemana katılmış. Piazza San Marco'nun karşısındaki antik Gümrük Binası'na, yaklaşık bir saatlik yolculuk etmiş.Kanalda süzülen keman, içinde somun ve cıvataların yanı sıra bir motor ve yaklaşık bir düzine farklı ahşap türünden yapılmış gerçek bir kemanın büyük ölçekli bir kopyasıymış. Yani sadece keman görünümlü değil, kemanın orjinaline de sadık kalmışlar. Yapımcıları, yüzen kemanı denize elverişli hale getirmek için sanata ek olarak çok fazla tamircilik ve denizcilik uzmanlığı gerektirdiğini söylemişler. Nasıl olmasın?Tekneyi finanse eden ve inşa eden Consorzio Venezia Sviluppo üyesi Michele Pitteri, geçen yılki karantina sırasında bu fikri tasarlayan Venedikli sanatçı Livio De Marchi ile birlikte "Bu bizim için de bir yenilikti" demiş. De Marchi, Cuma günü San Marco bölgesindeki dar bir Venedik sokağında sanat dolu atölyesinde yaptığı röportajda şöyle demiş: "Keman, Venedik'in karantinadan sonra yeniden başladığının bir işareti.". Şehirler tek tek geri dönüyor!De Marchi eserine "Nuh'un Kemanı" adını vermiş çünkü Nuh’un gemisi gibi, verdiği mesajın fırtınadan sonra umut taşıyan bir mesaj olması gerektiğini düşünmüş. "Sanat, kültür ve müziği" teşvik eden bir mesaj. Keman seçmesinin nedeni ise Venedikli Vivaldi’nin büyük bir hayranı olması. Bir enstürman çalmayı öğrenmemiş olmaktan hep pişmanlık duyarmış.<img src="https://images.aposto.com/2021/8/5/1632497431512.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><img src="https://images.aposto.com/2021/8/5/1632497446382.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kemanın Büyük Kanal'da başlayan yolculuğu nerede bitiyor dersin? Dorsoduro semtinde 1639 yılında şehri yok eden vebadan kurtulmak için, Meryem Ana'ya adak olarak inşa edilen La Salute kilisesinin yanında. Tabii ki tesadüf değil.Keman, siyah pelerin giymiş ve 18. yüzyılda popüler olan siyah tricorn şapka takan bir dümenci tarafından yönetilmiş. De Marchi, "Onun Vivaldi'nin ruhunu kanalize etmesini istedim." demiş.Konsorsiyum başkanı Leone Zannovello, projenin, koronavirüs pandemisinin en karanlık günlerinin ardından yapıldığı Giudecca adasındaki tersanede coşkuyu canlandırdığını söylemiş. Grubun parçası olmayan şirketler ve kişiler bile yardım teklifinde bulunmuşlar. “Bizi daha da birleştiren bir şeydi, yüreğimizle çalıştık." demiş.<img src="https://images.aposto.com/2021/8/5/1632497472041.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><img src="https://images.aposto.com/2021/8/5/1632497485545.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Cumartesi günü, Zannovello ve diğerleri, büyük bir gururla muhtelif teknelerde Büyük Kanal'da kemanı takip ederlerken, "Bravo Livio!" diye De Marchi'yi öven bir ses haykırmış. “Bravi tutti!” (“Herkese aferin!”), De Marchi yanıtlamış.Müzisyenler kemanın üstünden düşmemek için çıplak ayakla çalmışlar. Her ne kadar pruva (kemanın boynu) bir tarafa çok keskin bir şekilde sapsa ve De Marchi endişeyle mırıldansa da, çoğunlukla düzgün bir seyir olmuş. Müzisyenler ayakta çalmalarına rağmen neredeyse hiçbir notayı kaçırmamışlar. Bir noktada viyola notası müzik standından suya uçmuş, ancak çabucak toparlanmışlar. Müzisyenlerden Caterina Camozzi karaya çıktıktan sonra, "Rüzgar ve dalgalar arasında zorlu bir iş olduğunu söyleyelim" demiş. Çellist Tiziana Gasparoni araya girerek “Bir Venedikli ve müzisyen olarak hayatımın en dokunaklı deneyimiydi” demiş.Kemanın yapılması için sadece mühendisliğe değil, İtalyan bürokrasisini ikna edecek uzmanlara da ihtiyaç olmuş. Konsorsiyumda marangoz olan Mario Bullo, "Bize bir araç plakasına ihtiyacımız olduğu söylendi, ancak yetkililer bunu nasıl sınıflandıracağını bilmiyorlardı" demiş. İlk başta, sallara verilen plakalardan vermiş. Ama trafik polisi sal değil, keman olduğunu söyleyerek karşı çıkmış. Sonunda, belediye yetkilileri konuyu çözmüş.CNA Venedik direktörü Roberto Paladini, küçük işletme çıkarlarını temsil eden Ulusal Esnaf Konfederasyonu'nun(CNA) Venedik şubesinin temaslar ve izinler konusunda yardımcı olduğunu söylemiş. Paladini, "Nuh'un Kemanı" gibi finansman girişimlerinin, turizmin fon sağladığı şehirdeki esnaflara ışık tuttuğunu belirterek, "Venedik'in yaşayan bir şehir olmasının tek yolunun, zanaatkarları desteklemek ve onlara görünürlük kazandırmaktır." diyor.Aldo Reato ise “Şehirdeki zanaatkarlar karantina sırasında hiç durmadı. Elleriyle çalışamasalar bile, yine de beyinlerini kullandılar.” demiş; kendisi yüzen kemana eşlik edecek yarım düzine gondol ayarlayan bir milletvekili. “Şehrin geleneklerini temsil etmek için bir gondolcudan daha iyi kimse yok” diye de eklemiş.Bu eser De Marchi’nin ilk büyük ölçekli ve yüzen eseri değil. 1985'te tahtadan yapılmış origami tarzı kağıt bir şapka ile başlamış ve o zamandan beri kadın ayakkabısı, atlı bir balkabağı arabası ve çeşitli arabalar dahil olmak üzere birkaç büyük ölçekli ahşap nesneyi denizde yüzdürmüş. Bu ahşap nesnelerin arasında 1937 mode Jaguar, bir Volkswagen Beetle ve bir Cabrio Ferrari varmış.Tesadüfen o an Venedik’te olduğunu düşünsene! İnsanlar Ponte dell'Accademia üzerinde ve Büyük Kanal'ın taş döşeli kıyılarında toplanarak Bach ve Schubert'in eserlerinin de yer aldığı yüzen konseri izlemişler. Şaşkın gezginler, büyük toplu taşıma tekneleri olan vaporettolardan fotoğraf çekmişler…Keman nihayet La Salute kilisesine yaklaştığında, De Marchi, "Bir şey olabileceği konusunda biraz gergindim" diye itiraf etmiş. Papaz Florio Tessari kemanı kutsamış ve onun "dünyayı bir umut mesajı olarak dolaşmasını" umduğunu söylemiş. Umarım öyle olur!&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2021/8/5/1632497521325.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">

Dev bir keman Vivaldi çalarak Venedik'in Büyük Kanalı’nda yüzüyor

Venedik, İtalya

Bu hafta Münih’te çok merak ettiğim bir müzeyi gezdim. 2. Dünya Savaşı esnasında Nazi propogandası yapan; bizzat propogandanın lideri (kim olduğunu bilirsin sen) tarafından kurulan ve sadece “temiz sanat eserlerini” sergileyen kültür kurumundan, bugün LGBT sanatçılarının, feministlerin ve tartışma yaratacak işlerin sergilendiği çağdaş müzeye: Haus Der Kunst.&nbsp;Kendisinin&nbsp;çalkantılı, canlı ve esrarengiz bir geçmişi var. Bence buradaki en enteresan binalardan. Çünkü 2. Dünya savaşı esnasında Münih bombalarla yerle bir oluyor ve geçmişin izini taşıyan çok az sayıda bina var. Haus Der Kunst onlardan biri.<img src="https://images.aposto.com/2021/8/5/1632497906792.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">1937’deki açılışının ardından, "Haus der Deutschen Kunst", Nazi sanat politikasının bir göstergesi olarak hizmet etmiş ve baş kurumu olmuş. Burada düzenlenen yıllık "Großen Deutschen Kunstausstellungen" (Büyük Alman Sanat Sergileri), Alman sanatının en önemli sergi ve satış etkinlikleri olarak kabul edilmiş. Adolf Hitler'in oyu eserlerin seçiminde belirleyici olurmuş ve her yıl birkaç yüz nesne satın almış. 1938'den 1942'ye kadar, sergilerden bazıları Venedik Bienallerinde uluslararası kitleye sunulmuş. Onaylanmış eserlerin sergilenmesi yalnızca sınırlı miktarda bariz Nazi propagandası içerse de, Nasyonal Sosyalist rejimin dünya görüşünü yansıtan bir değer sistemini tasvir ediyorlarmış. Eserlerin büyük bir yüzdesi manzara ve dönem resimleriymiş. 1939'dan itibaren savaş tasvirleri önemli bir yer edinmiş. "Großen Deutschen Kunstausstellungen" yılda birkaç yüz bin ziyaretçi çekermiş. Şubat 1945'te bile, Hitler başka bir "Große Deutsche Kunstausstellung" için hazırlıklar emrediyormuş.Aynı zamanda, 19 Temmuz 1937'de, Hofgarten'in yakın galeri binasındaki "Entartete Kunst" (Yozlaşmış Sanat) sergisinde modern sanatın el konulan eserleri küçük düşürücü bir şekilde sergileniyormuş. Weimar Cumhuriyeti döneminde avangard üyesi olan Max Beckmann, Ernst Ludwig Kirchner ve Oscar Schlemmer gibi sanatçılar kaçmaya ya da iç sürgüne gitmeye zorlanmışlar. Eserleri koleksiyonlardan çıkarılmış, yurt dışına satılmış veya yakılmış. "Dejenere Sanat" sergisi Almanya ve Avusturya'nın çeşitli şehirlerinde sunulmuş. Sadece Münih'te, iki milyondan fazla kişinin bu sergiyi gördüğü söyleniyor.Amerikan birlikleri 30 Nisan 1945'te Münih'e yürüdüklerinde büyük ölçüde yıkılmış bir şehir bulmuşlar. Müzelerin ve sergi evlerinin çoğu ağır hasar görmüş olsa da, "Haus der Deutschen Kunst" neredeyse hiç zarar görmemiş. Eylül 1942'den bu yana, binayı hava saldırılarından korumak için kamuflaj ağları kullanılıyormuş. Bina yemek pişirme olanakları içerdiğinden ve geniş alana sahip olduğundan, Amerikan askerleri hükümeti onu bir restoran, bir dans salonu ve birkaç mağaza içeren bir subay kulübüne ev sahipliği yapmak için kullanmışlar. Sergi salonlarının taş zeminlerinde basketbol sahası çizgileri ve işaretler yağlı boya ile boyanmış.Binanın tarihini dinledikten sonra, müzenin dijital iletişiminden sorumlu Saskia bana yeni açılan Heidi Bucher’in Meta-morphosen sergisinin ana fikrini anlattı. Tüm bu geçmişi öğrenince, bu sergi de ekstra bir anlam kazanıyor. Bucher “derilerini yüzdüğü” (skimming) binaları ve odaları ile tanınıyor. Kendisine göre duvarların gerçekten sesi var; hikayelerin ve olayların gerçekleştikleri odaların duvarlarına sindiğine ve duvarların duyusal bir hafıza deposu taşıdığına inanıyor. Ve kötü olayların yaşandığı odaları latex ile kaplayıp, sonra bu kaplamayı soyuyor. Fotoğraflardan farkedersen latex gerçekten insan derisi gibi görünüyor; kırışık, ten renkli, ve transparan.<img src="https://images.aposto.com/2021/8/5/1632497952012.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><img src="https://images.aposto.com/2021/8/5/1632497975561.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Bucher “Skimming”e 1970’lerde önce kendi aile evinden başlıyor. Kadınların “erkek işlerine” karışma hakkı olmadığı için, eski aile evlerinde “Gentleman’s Room” diye bir oda varmış ve ailenin erkekleri yemekten sonra bu odaya gidip politika, ekonomi vs konuşurmuş. Kadınların bu odaya girmesi yakışık almazmış. Bu odanın duvarlarını önce latex ile kaplıyor. Latexi soyarken bir videosu var (<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/p/CUK4a4kgf37/?utm_source=ig_web_copy_link" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">instagramda</a> paylaştım), zorlandığını, ellerinin acıdığını, düştüğünü görüyorsun. Performans sanatı da var işin içinde ve o an ata erkil düzene yapılan başkaldırıyı hissediyorsun.&nbsp;Heidi Bucher'ın aile evinden sonra seçtiği ortamlar, örneğin Constance Gölü'ndeki Bellevue psikiyatri kliniği gibi, aynı anda hem özel hem de kamusal öneme sahip. Orada Bucher, diğer alanların yanı sıra, Sigmund Freud'un ilk deneğini, sözde histeri hastası Anna O.'yu ve daha sonra kadın hakları aktivisti Bertha Pappenheim'ı sözde tedavi ettiği ofisin derisini yüzmüş. Sonrasında Bucher, Maggiore Gölü'ndeki terk edilmiş Grand Hôtel Brissago'nun giriş kapısının derisini yüzmüş. Otel başlangıçta entelektüeller için bir tatil yeriymiş; sonra Yahudi çocuklar için devlet tarafından organize edilmiş bir "gözaltı evi" haline gelmiş ve Nazi rejimi sırasında da kadınlar bu otelde tutulmuş. Toplumun suçluluk ve utanç duygularının sindiği duvarların derisini yüzdüğü işi de çok etkileyiciydi. Daha fazla araştırmak istersen eğer, bu videoyu izlemeni tavsiye ederim.<a fr-original-style="" href="https://youtu.be/pXZPuUWioK8" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2021/8/2021-09-24T15:34:46.531Z.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

Geçmişinin zıt yönüne ilerleyen bir müze

Haus Der Kunst, Münih

Bu haftaki bültende sanatçılar ve şehirlerinden çokça bahsettik. Sana ordaymışsın gibi hissettirebilmişimdir umarım. Haftaya Aposto’dan yolladığım son bülten olacak; yaz döneminde limitli sayıda bülten için partnerlik yapmıştık ve bu güzel iş birliğimizin sonuna geldik. Seninle Aposto’dan tanıştıysak eğer; iyi ki tanıştık! Mektup arkadaşlığımıza devam ederiz diye umuyorum; bunun için benden haber almak istersen <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/goodcityguides/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(64, 169, 255); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: 0px; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">instagramı</a> takipte kalabilirsin.Kendine iyi bak!Özge

Haftaya burada son kez yeni haberlerde görüşürüz!

İngilizce’de bir deyim var “in the middle of nowhere”; hiçliğin ortasında gibi çevirebiliriz sanırım. Bizim “kuş uçmaz, kervan geçmez diyarlarda” dememiz gibi (Türkçe ne kadar şairane). Genellikle söyleriz bu deyimi ama aslında söylediğimiz yer çok da ücra bir yer olmaz. Gel gör ki, bilim adamları aslında tam olarak buranın neresi olduğunu bulmuşlar. Dünyanın en uzak yeri olan Point Nemo, medeniyetten o kadar uzak ki, herhangi bir zamanda o konuma en yakın insanın muhtemelen uzay turunu yapmakta olan bir astronot olabileceği söyleniyor.Point Nemo, resmi olarak “okyanusun erişilemez kutbu” veya daha basit bir ifadeyle okyanusta karadan en uzak nokta olarak biliniyor. Meraklısı için tam olarak 48°52.6′G 123°23.6′W'de yer alan nokta, kelimenin tam anlamıyla kuş uçmaz, kervan geçmez bir yerin ortasında; her yönden 1.000 milden fazla okyanusla çevrili. Kutba en yakın kara kütleleri kuzeydeki Pitcairn Adaları, kuzeydoğudaki Paskalya Adaları ve güneyde Antarktika kıyılarından bir ada.<img src="https://images.aposto.com/2021/8/0/1630827888998.png" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Point Nemo'nun yakınında insan izine rastlamak pek mümkün değil ("Nemo" adı Latince'de "hiç kimse" anlamına geliyormuş hem de bu isim Jules Verne'in Denizler Altında 20.000 Fersah'taki denizaltı kaptanına bir göndermeymiş). Nemo'ya en yakın insanlar az önce bahsettiğim gibi Dünya'da bile değiller. Uluslararası Uzay İstasyonundaki astronotlar, herhangi bir zamanda ana gezegenlerinden yaklaşık 258 mil uzaktalarmış. Point Nemo'ya en yakın yerleşim bölgesi 1.000 milden daha uzakta olduğundan, uzaydaki insanlar erişilemezlik kutbuna karadakilerden çok daha yakın oluyor!Point Nemo'yu keşfeden adam bile onu hiç ziyaret etmemiş. 1992'de harita mühendisi Hrvoje Lukatela, eşit uzaklıkta bulunan üç kara koordinatından en uzak olan koordinatları hesaplayan bir bilgisayar programı kullanarak okyanusta herhangi bir karadan en uzak noktayı belirlemiş. Koordinatlar aslında Güney Pasifik Döngüsü içinde yer alıyor: besin açısından zengin suyun bölgeye akmasını engelleyen ve sürekli dönen bir akımın içinde. Herhangi bir besin kaynağı olmadan, okyanusun bu bölümünde yaşam sürdürmek neredeyse imkansızmış (deniz tabanındaki volkanik menfezlerin yakınında yaşayan bakteri ve küçük yengeçleri saymazsak).<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Şimdi geldik Point Nemo’nun ürkütücü hikayesine! Burası "Dünya okyanusunun biyolojik olarak en az aktif bölgesi" olarak tanımlanan bölgede yer aldığından, bilim adamları 1997'de bu bölgeden şimdiye kadar kaydedilmiş en yüksek sualtı seslerinden birini tespit ettiklerinde şaşırmışlar. Nasıl şaşırmasınlar! Sana sesin <a fr-original-style="" href="https://youtu.be/ZA2wY5-yiGY" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">linkini</a> bırakıyorum, dinlediğimde gerçekten ürperdim.Ses, 3000 milden daha uzağı dinleyebilen su altı mikrofonları tarafından yakalanmış. Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi'ndeki şaşkın bilim adamları, su altında böylesine yüksek bir ses yaratacak kadar büyük bir şey düşünememişler ve gizemli gürültüye “Bloop” adını vermişler. Ancak bilimkurgu meraklıları durur mu; hemen Bloop’u hikayeleştirmişler.Yazar H.P. Lovecraft ilk olarak 1926'daki " The Call of Cthulhu" hikayesinde kötü şöhretli, dokunaçlı canavarıyla okuyucuları tanıştırmış. Lovecraft, canavarın yaşadığı yer olarak The Bloop'un kaydedildiği yere şaşırtıcı derecede yakın olan bir lokasyonun (47°9′G 126°43'W) koordinatlarını vermiş. Lovecraft'ın deniz canavarı hakkında ilk kez 1928'de (Lukatela'nın Nemo'nun yerini hesaplamasından neredeyse 50 yıl önce) yazmış olması, bazı insanların erişilemezlik kutbunun aslında henüz keşfedilmemiş bir tür yaratığa ev sahipliği yaptığı konusunda spekülasyonlarda bulunmasına yol açmış.<img src="https://images.aposto.com/2021/8/0/1630827808571.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" alt="Lovecraft’ın Canavarı" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"> Sesin gerçeğine gelecek olursak, The Bloop aslında Cthulhu'nun çağrısı değil, Antarktika'dan kopan buzun sesiymiş (bir bültende daha iklim krizine bahsetmeden geçemedik). Ancak Point Nemo’ya ait en az Bloop kadar ürkütücü ama gerçek olması daha olası bir iddia daha var. O da, uzaklığı nedeniyle Nemo'nun çevresinin “uzay gemisi mezarlığı” olması.Otonom uzay gemileri, Dünya atmosferine yeniden girişte hayatta kalmak için tasarlanmadığından (ısı genellikle onları yok ediyor), bilim adamlarının, herhangi bir insanın uçan uzay enkazına çarpma riskinin son derece düşük olacağı bir alan seçmeleri gerekiyordu. Sıfır nüfusla, Point Nemo'daki okyanusun erişilmezlik kutbu mükemmel bir çözüm sunmuş.Bir Lovecraftian canavarı derinliklerinde gizlenemese de Point Nemo, aslında bu dünyaya ait olmayan uzay aracı kalıntılarıyla çevrili olabilir. Ben yüzmeyi çok severim ama dibini göremediğim okyanus tüylerimi diken diken ediyor. Aylarca denizde kalıp ufacık bir yelkenli ile Dünya turu yapan insanları aklım almıyor! Bloop sesini dinleyip fotoğraflara baktıktan sonra sen ne hissettin? Bana yaz!