Parasız Yatılı

(P)arasız Yatılı

Füruzan

Sabah kalabalığının arasında bir anne ve kızın peşinden hızlı hızlı yürüyoruz. Anne durmadan konuşuyor, böyle konuşkan olduğu geçmişteki tek günün, hasta bakıcı olarak işe alındığı gün olduğunu öğreniyoruz. O gün, annesi işinden bahsederken biz oluyoruz. İş, “Bizim hastanedeki işimiz,” oluyor söz gelimi. Küçük kız bu konuşmadan sonra o gün, “Geceyi dinlemişti uzun süre. Uyumak istemiyordu. İlk kez gecenin uzunluğunu öğrenmeye başlamıştı.”

Yine o günlerde annesinin parasız yatılı sınavından bahsettiğini duyunca unutamayacağımız bir soru soruyor, “Bu okulu kazanacakların hepsi de benim gibi yoksul çocukları mı, anne? Onu da öğrendin mi?”

Zaten bu öyküde neyi unutuyoruz ki son bakışta gördüğümüz gülümsemeyi mesela, kim unutabilir?

Bu haftaki konuğumuz Füruzan’ın 50 yaşına giren unutulmaz kitabıyla aynı ismi taşıyan öyküsü ’ydı.

Haftaya görüşmek üzere.