İÇİMİZDEKİ DÜŞMANI ANLAMAK

Bir şeyleri değiştirmek isteriz, bir konuda iyileşmek, kendimizi geliştirmek isteriz.
Gerekli adımları da atarız. Her şey çok güzel gidiyodur.
Sonra bir bakarız gidişat terse dönmüş, işler yolunda gitmiyor, eskiye doğru kendimizi sürüklüyoruz.
Ve çok açık; bunu kendi kendimize yapıyoruz.
Manyak mıyız, rahatsız mıyız, niye kendimize bunu yapıyoruz?

Bu makale bunu araştırıyor.
En sevdiğim bölüm aşağıda alıntıladığım "termostat" metaforunun kullanıldığı bölüm.

"Understanding self-sabotage: The enemy within"* yazısını oku.

İnsan beyni, tanıdık olana tutunur ve riski olduğundan fazlaymış gibi algılar.

Farklı bir seçenek çok net bir şekilde daha avantajlı olsa bile, tanıdık, rahat, basit veya kolay yolu seçeriz.

"Sezgisel buluşsallık" (familarity heuristic) olarak bilinen bu eğilim bizi bildiğimiz, tanıdık olduğumuz şeyleri daha değerli görmemize ve tanıdık olmayan şeyleri değersizleştirmemize götürür.

"The Big Leap: Conquer Your Hidden Fear and Take Life to the Next Level" kitabının yazarı Gay Hendricks Ph.D. şöyle diyor;

"Her birimizin içinde bir termostat var. Ne kadar sevgi görebileceğimize, ne kadar başarılı olabileceğimize, ne kadar yaratıcı olabileceğimize izin verdiğimiz bir iç termostat ayarına sahibiz.
Bu iç termostat ayarını aştığımız zaman, genellikle kendimizi sabote etmek için bir şeyler yapacağız ve güvende hissettiğimiz eski, tanıdık bölgeye geri dönmeye gayret edeceğiz.