Çocuk yaşta enstrümanla ilişki

Her ay babasının eve gelen başta Arvo Pärt, Ralph Towner, Keith Jarrett olmak üzere onlarca plağı özenle açışını izleyen, sonrasında da onun müzik için yarattığı anlara eşlik eden Nils Frahm aklımda. Elde avuçta ne varsa satarak kilometrelerce uzaklıktaki özel bir çello tasarımcısına gidip çocuğu Leifur James için antika bir enstrüman satın alması ve şimdi o enstrümanın James’in stüdyosundaki vazgeçmeyi tek müzik aleti olması da aklımda. Caz davulcusu dedesinin elinden tutup gittiği konserlerde bir gün onunla aynı sahnede çalma hayali kuran ve bunu başaran Jamael Dean de aklımda.

Girişte verdiğim bu örnekleri çoğaltmak mümkün. Aposto! Community’in ilk podcast bölümüne konuk olan Avaz Avaz Dergi’den Hande Yıldırım’ın bu örnekleri arttırdı. Aynı zamanda çocuk yaştaki kendi enstrüman deneyiminin ona nasıl yeni iletişim kanalları açtığından bahsetti. Müzikli Mezvular’dan Turna Ezgi Toros da kendi çocukluğunda duyduğu seslerin bugün enstrüman çalarken farklı yollara sapma dürtüsünü tetiklediğini anlattı. Barış İçin Müzik Vakfı’ndan Cesur Özdemir ise çocukların enstrümanlara olan yaklaşımlarını, burada kurdukları bağın insan ilişkilerinde değer kazandığını deneyimleriyle birleştirerek aktardı. Son olarak Müzikli Mezvular’dan Tuğçe Hakarar Dai, ailelerin müzik eğitimine bakış açısını ve bunun çocuklar üzerine olan etkisinin altını çizip müziğin evrenselliği üzerine zihnimize ufak bir soru işareti yerleştirdi.

Ben de ufak bir soru işareti yazımı sonlandırayım. Bugün çocuk yaşta yaptığımız hangi aktiviteyi halen devam ettiriyorsunuz? Dilereniz bir yandan düşünüp bir yandan podcast’i dinleyebilirsiniz.