Ülkemizde “baba” geleneksel olarak belli bir mesafede durulan, çekinilen, korkulan, karşılıklı sevgi ifadesinin nadir olduğu bir figürdü. Geçmiş zaman kullandık, çünkü günümüz babalarının bir hayli farklı olduklarını -mutlulukla- görüyoruz. Babaları hayatın içinde çocuklarına bakım verirken, onlarla oyun oynarken, baş başa zaman geçirirken gözlemliyoruz.Görsel

Ülkemizde “baba” geleneksel olarak belli bir mesafede durulan, çekinilen, korkulan, karşılıklı sevgi ifadesinin nadir olduğu bir figürdü. Geçmiş zaman kullandık, çünkü günümüz babalarının bir hayli farklı olduklarını -mutlulukla- görüyoruz. Babaları hayatın içinde çocuklarına bakım verirken, onlarla oyun oynarken, baş başa zaman geçirirken gözlemliyoruz.

Görsel: Unicef

Şimdi bahsedeceğimiz bir dizi çalışma aktif (sıklıkla ifade edilen, gösterilen) baba sevgisinin ve babayla oyun oynamanın çocuğun nasıl bir yetişkin olacağını belirgin şekilde etkilediğini gösteriyor:

Babalar çocuklarının özsaygı geliştirmelerinde çok büyük rol oynuyorlar. 600 katılımcı ile yapılan bir çalışmada, anne ve baba sevgisinin yetişkinlikteki öz saygı üzerine etkileri incelenmiş. Sonuç oldukça şaşırtıcı: çocuğun kendisine saygı duyan ve güvenen bir birey olarak yetişmesinde baba sevgisi, şefkati çok büyük bir etmen. Anne sevgisinin etkisi bu kadar büyük değil.

Babanın aktif varlığı ve ilgisinin yarattığı fark sağlam bir özsaygıyla kısıtlı kalmıyor üstelik. Babalarının kendilerini sevdiğini ve anladığını düşünen çocuklar daha sağlam arkadaşlıklar kuruyor ve daha az davranış problemi gösteriyorlar. Baba sevgisi çocuğun kendi gözündeki değerini (öz-değer) çok etkiliyor: babam beni seviyor, ben değerliyim, önemliyim.

Bir başka sonuç ise, babasıyla kovalamaca, boğuşma, gıdıklama gibi oyunlar oynayan çocukların kendilerini kontrol etmekte, davranışlarını düzenlemekte daha yüksek başarı gösterdikleri ve sosyal ve duygusal iyilik hallerinin çok daha iyi olduğu.