Kaan Kavuşan

Sevdiğimiz isimlere “içinde yaşamak istedikleri film ya da diziyi” sormaya devam ediyoruz. 12. konuğumuz sinema eleştirmeni, gazeteci ve futbol yazarı , seçtiği filmse Askerin Babası (1964).

“Bir insan, neden bir savaş filminin içinde yaşamak ister ki?” diye sorulabilir haklı olarak. Ama yönetmen Revaz Çheidze’nin çektiği Sovyet filmi Askerin Babası (enternasyonal ismiyle Father of a Soldier veya Gürcüce ismiyle Jariskatsis mama) filminde aklımı çok ciddi şekilde çelen şey, savaşın ve kahramanlığın kendisi değil aslında. Beni çeken, ihtiyar baba Giorgi Maharaşvili’nin oğlu Goredzi’yi bulmaktaki azim ve umut dolu çabasına tanık olmak. Başlangıçta sadece bir arayış olarak başlayan keşmekeş hâli, Giorgi’nin oğlunu bulmak için Berlin’e yürüyen orduya katılmasıyla başka bir hâl alır. İhtiyar asker, her geçtiği şehirde savaşın yanı sıra oğlunun izlerine rastlar ve her geçen gün daha da coşkulanır. Bir gün bir silah arkadaşı, bir gün bir mektup, bir gün “BURADAYDIM” diyen bir duvar yazısı azmini ve sevincini arttırır. Askerin Babası bir savaş filminden çok bir yol filmidir esasında.

Hikâye, sadece babanın evladı için fedakârlığı ve sevgisiyle alakalı da değildir. Giorgi tüm askerlerin babası haline dönüşürken hissedilen o yoldaşlık hissi, meşhur “asma bahçesi” sahnesinde asmaları ezen tankçıyla tutuştuğu kavgadaki hayata saygı çok yürek doldurucu gelmiştir hep bana: “Alman çocukları yemek yemiyor mu? Asmaların canı yok mu? Siz bir ağaç diktiniz mi hiç?” der tankçıya, ihtiyar. Savaşın içinde dahi, hayatın birçok formunu kutsar bir bakıma. Zaman geçtikçe sıradan ve ne yapacağını bilmez çiftçi; yenilmez, yürekli ve içten bir adama, hikâyesine yoldaşlık etmekten büyük tatmin duyulacak bir kahramana dönüşür. Uzun lafın kısası, ihtiyar Giorgi'nin yanında olmak, tüm zorluğuna rağmen kalbimizi doyururdu herhalde oralarda olsak.

Not: İki kopyadan aktarılmış medyalar dolaşıyor piyasada. Renklendirilmiş kopyanın atmosferi çok daha güzeldir.