Görsel

Görsel: BBC

Ağaçlar birbirleriyle konuşuyor, küçük ağaçları besliyor, yardım istiyor, diğerlerini uyarıyor, acı çekiyor, çığlık atıyorlar. Genç ağaçlar bizim ergenlerimiz gibi olmayacak riskler alıyor, bir çevrenin en büyük ağacı ölünce yerini kimin alacağı bir mücadele konusu oluyor.

Ağaçlar bizim zannettiğimizin aksine sosyal, uyanık, zeki ve sofistike canlılar. Aslında biz bu cümleyi kurmaktan sıkıldık yahu. Büyük cehaletimizle, bitkiler ve hayvanlara dair minicik bilgimizle kendimizi buraların efendisi sanıyor, sonra diğer canlıların da en az bizim kadar gelişmiş olduğuna dair her yeni havadiste “sandığımızın aksine…” cümleleri kuruyoruz.

Görsel: The Kid Should See This

Dönelim ağaçlara. Onlar bizim sandığımız gibi tek tabanca yaşayan canlılar değiller. Bizim gibi sosyal gruplar halinde birbirlerinin yardım ve desteğiyle var oluyorlar. Bir ağaç kuraklık, zararlı bir böcek ya da bir hastalık tespit ettiğinde uyarı yayınlıyor ve diğer ağaçlar önlem alıyorlar. Birbirleriyle ekonomik değiş tokuş yapıyorlar. Kendilerinden fazla olanı verip az olanı alıyorlar, ya da hizmet aldıkları bir bitkiye ücret veriyorlar: ürettiği şekerin yüzde otuzu gibi. Genç, hasta ya da zayıf ağaçların köklerine şeker pompalıyor, hayatta kalmasına yardım ediyorlar. Bahar geldiğinde çiçek açmak için sıcaklığın belirli bir derecenin üstüne çıktığı günleri sayıyor ve emin olduklarında hareket geçiyorlar. Bizim gibi bir yaşantıları var. Bu bizce muhteşem, sizce de öyle değil mi?