Fatma Cihan Akkartal

Sevdiğimiz isimlere “içinde yaşamak istedikleri film ya da diziyi” sormaya devam ediyoruz. 23. konuğumuz , seçtiği filmse Hellraiser (1987).

Kahire’nin Mor Gülü’ndeki acı sona uğramamak için, belki dünyaları birbirinden ayıran sınırı kevgire çevirmemekte fayda var. Yine de bazen düşünüyorum, kuralları belli olan, adaletin yerini bulduğu bir dünyada yaşamak güzel olmaz mıydı? Aklını çalıştıranın hayatta kaldığı filmler içinde, Hellraiser’ın kalbimizdeki yeri ayrı. İyinin ve kötünün ötesinde duran Pinhead ve Cenobite’lar “kimine göre melek, kimine göre şeytan” ama genelde sözlerinde duruyorlar. İlk filmde, Clive Barker’ın öyküsünün aksine Kirsty’yi kandırıp tuzağa düşürmeye çalışsalar da Pinhead (1. Dünya Savaşı sırasında) insanların vicdansızlığına ve kötülüğüne sırtını çevirmekle Pinhead olmuştu. Gerçi yarı-insan olmanın faydasını da görmüştür, hem karakterin dramatik çatışmalarının derinliği bakımından hem de insan ruhunu –gizli ve açık arzularını, bedenin el verdiği tüm deneyimleri yaşayarak özgürleşme ihtiyacını ama açgözlülüğü ve kendini ve başkalarını da yıkmaya yönelik ilginç itkiyi– anlayabildiği için…

Hellraiser evrenine (kaliteleri ve serinin mitolojisine katkıları değişkenlik gösteren) 10 film ve çok sayıda çizgi roman sığmış olmasının sırrı burada olabilir. Çivinin çiviyi söktüğü bir dünyada kötülerin cezasız kalmamasını zevk ile acıyı birbirinden ayıramayan psikopat demon’lar sağlıyor! Kulağa hoş geliyor ama yine de ne istediğine dikkat et demişler…