Fede Alvarez

Nefesini Tut / Don't Breathe (2016), gösterime girdiği vakit, gerilim yaratmak için kullandığı enstrümanlarla türün hayranlarını şaşırtmış, bu özelliği ve atmosfer kurma becerisiyle bolca beğeni toplamıştı. Eserleriyle olmasa da yeteneğiyle dikkat çeken 'in yönetmen, Sam Raimi'nin yapımcı koltuğunda oturduğu ilk filmin ardından, doğal olarak, devam filmi de geldi fakat Alverez'in direksiyonu ortağı ve arkadaşı Rodo Sayagues'e bırakarak arkaya, Raimi'nin yanına geçmesi Nefesini Tut 2 / Don't Breathe 2'nin, Hollywood'da adet olduğu üzere, beklenmedik başarıdan sonuna kadar nemalanmak için çekilen bir "proje filmi" olma ihtimalini epey güçlendiriyordu. Tabii ki bu da Kör Adam'ın ayak oyunlarına benzer bir şaşırtmacaymış; Nefesini Tut 2, ilk filmin sunduğu bütün olanakları sonuna kadar kullanan ve meseleyi, politik bir zemine taşıyarak el yükselten, harika bir devam filmi.

Nefesini Tut 2, 2010'lu yılların postmodern korku filmlerinin ayak izlerini takip ederek, yüzeydeki kanlı hikayesinin altına, Amerikan devletinin ve toplumunun izdüşümü olan, başka bir metin daha yerleştiriyor. İkinci Dünya Savaşı sonrası çıktığı denizaşırı seferlerde hem gittiği yere hem de kendi ülkesine sorundan başka bir şey getirmeyen Amerikan militarizminin bir alegorisi olan vahşi bir öyküyle karşımıza çıkan film; bir noktadan sonra, Hollywood tarafından uzun yıllar boyunca özenle inşa edilen "kutsal Amerikan ailesini" de denkleme katarak, militarizmin çarpıcı sonuçlarını ortaya döküyor. İyiyle kötünün değil, kötüyle kötünün sürekli yer değiştirdiği, izleyicinin beklentilerinin sürekli boşa çıktığı Nefesini Tut 2, modern bir gerilim filminde olması gereken her şeye sahip, vizyonda James Bond gibi zorlu bir rakibi olmasına rağmen bir şansı hak ediyor.