Zeynep Dadak

Sevdiğimiz isimlere “içinde yaşamak istedikleri film ya da diziyi” sormaya devam ediyoruz. 28. konuğumuz , seçtiği diziyse Buffy the Vampire Slayer.

Kimi filmlerin dünyasının sınırları zaman zaman, düz dünyacıların inançlarını andırıyor. Sanki filmin zaman-mekânı içerisinde yürüyorum yürüyorum, ama kenarına geldim mi aşağıya düşüvereceğim. Bir tür yarım kalma hissi. Bazen bu his zamana yayılıyor. Film içimde büyüyor ama işte evreninin sınırlarına varıyorum, artık bana orada yer yok. Bunun tam tersini hissettiğim, beni içine çeken, kendimi parçası hissettiğim, kıvrılan, açılan döngüsel evrenler de var oysa…

Bu Cronenberg’in Videodrome’undaki gibi televizyondan beni zorla içine çeken bir el değil, kurallarına, karakterlerine ve hissiyatına beni ortak eden bir çağrı. Örneğin yedi sezona yayılan, kimilerince 2000’ler başının kitsch ve yüzeysel örneklerinden kabul edilen, oysa içine daldınız mı katman katman açılan Buffy the Vampire Slayer. Dizi her jenerasyonda seçilmiş bir kadın vampir avcısı olduğunu açıklayarak başlıyordu. Oysa bu seçilmiş kız bildiğimiz kahramanlara pek benzemiyordu; öldürmesi gereken vampirlere âşık olan, zaaflarıyla kendini tehlikeye atan ama sorumluluğunu öyle ya da böyle taşıyabilen genç bir kadındı Buffy. Canavar metaforlarını kendi arzularımızla, karanlık yanımızla ve hayallerimizle harmanlayan dizinin son sezonu, neden kendimi bu evrenin bir parçası hissettiğimi açıklar nitelikteydi. Seçkinlerin, seçilmişlerin değil, çalışmaktan ve yan yana durmaktan vazgeçmeyen kadınların savaşıydı bu. Dizinin finalinin üzerinden neredeyse yirmi sene geçmiş olmasına rağmen, kendimi hâlâ zaman zaman bu vampir avcısı kadınlardan biri gibi hissediyorum.