Bergman Island (2021, Mia Hansen-Løve)

Önerilen filmlerin anında IMDb puanına bakıp, 7.0'ın altına burun kıvıranlara daima sinir oldum. Oysa altı-nokta-bir-şeylerde tatlı ve içten filmler, değerli keşifler, izleyene kişisel olarak dokunan hikâyeler vardır.

Bu yıl da böyle filmlere denk geldim tabii ki. Bu özel sayıda topluca birkaçını sıralamak yeterli, belki ileride daha detaylıca yer veririm içlerinden bazılarına - hatta bir tanesine çoktan vermiştim bile...

Henry Gamble's Birthday Party

Altı nokta sekiz. Bergman'ın sinemasının izininden Farö Adası'na giden sinemacı bir çift. Onlardan birinin senaryosunda, onların ilişkisinden izler taşıyan bir diğer çift. "İlk karşılaşmaları çok erken, ikincisiyse çok geç olmuştu." cümlesiyle bitiriyor beni. Burada yazmışım.

Henry Gamble's Birthday Party (2015, Stephen Cone)
Altı nokta bir. On yedi yaşına girdiği gün, içi kıpır kıpır bir ergen. İzlediğim en güzel açılış sahnelerinden biri. Tek günde, tek mekanda geçen bir büyüme hikâyesi.

Zola

Little Fish (2020, Chad Hartigan)
Altı nokta dokuz. Hatırlamak, unutmak. Ne kadar sevdiğini, birlikte ne güzel anlar geçirdiklerini unutmaktan ölesiye korkmak. Salgın paranoyasına içinden bulunduğumuzdan çok daha farklı açılardan yaklaşan, insan ilişkilerinin hafıza ve hatıra boyutuna dair duygusal bir bilim kurgu.

Zola (2020, Janicza Bravo)
Altı nokta beş. Bir tweet serisi uyarlaması. Dört muhteşem oyuncu performansı; Taylour Paige, Riley Keough, Nicholas Braun, Colman Domingo. Büyüleyici bir görsellik, gerginlikten ve dinamizmden beslenen bir sinema dili.