Özür dilemenin yetiştirilme şeklimizle bir ilgisi olabilir mi? Çocukluğumuzda öğrendiklerimiz, bugün özür dileme kararı alışımızı etkiliyor mu? Bu soruların cevaplarını Uzman Psikolog Müjde Peksaygılı Gezer, Aposto! okuyucuları için veriyor

Özür dilemenin yetiştirilme şeklimizle bir ilgisi olabilir mi? Çocukluğumuzda öğrendiklerimiz, bugün özür dileme kararı alışımızı etkiliyor mu? Bu soruların cevaplarını Uzman Psikolog Müjde Peksaygılı Gezer, Aposto! okuyucuları için veriyor: “Çocukluğumuzda ebeveynlerimiz tarafından ilişkilere dair pek çok şey öğreniriz. Onlardan biri de ilişkilerimizde hata yaptığımızda bunun sorumluluğunu nasıl aldığımızla ilgilidir. İlişkilerde hata yapmak kaçınılmazdır çünkü insanın doğası hata yapmaya eğilimlidir. Hata yapmak da gelişimin bir parçasıdır. Çocukken ebeveynlerim tarafından zorla özür dilemem istendiyse, özür dilediğimde utandırıldıysam ya da özür dilediğim halde özrüm yeterli görülmediyse yetişkinlikte de özür dilemem gereken bir konu varsa tıpkı çocukluğumdaki gibi utanır, korkar, kaygılanır ya da ilişkiyi düzeltebileceğime ilişkin bir umut besleyemeyebilirim. Bu nedenle kendi davranışımın sorumluluğunu almak ve ilişkiyi onarmak yerine kaçmayı tercih edebilirim. Ya da karşımdakinden özür dilesem bile onun da payına düşen bir hata olduğuna inanarak bunu suçlayıcı bir dille ifade edebilirim. Özür dilemek yaptığımız hatanın sorumluluğunu almaktır ve sorumluluk almak bir çocuğun değil bir yetişkinin görevidir. Şimdi bir yetişkin olarak bizim işimiz, içimizdeki kaygılı çocukların elinden tutarak daha yakın ilişkiler yaşayabilmek için özür dilemenin utanılacak, korkulacak bir şey olmadığını gösterebilmektir.”