Atalarımız yüz yıllar önce, dünyanın değişik köşelerinde yaşarken çocuk yetiştirme ve bebekleri emzirme görevlerinin paylaşıldığı ahnekli grupları vardı. Çocuk sahibi olma ve çocuk yetiştirme hayatlarının en önemli parçalarındandı.Görsel

Atalarımız yüz yıllar önce, dünyanın değişik köşelerinde yaşarken çocuk yetiştirme ve bebekleri emzirme görevlerinin paylaşıldığı ahnekli grupları vardı. Çocuk sahibi olma ve çocuk yetiştirme hayatlarının en önemli parçalarındandı.

Görsel: İstock

Ancak endüstriyel toplumda işler oldukça farklı. Günümüzün ekonomik sisteminde ve profesyonel iş yaşamında çocuk sahibi olmak ve çocuk yetiştirmek bir rahatsızlık ve külfet olarak görülüyor. Size bahsedeceğimiz çalışma bu tavrın türümüzün başarısını olumsuz etkilediğini söylüyor. Toplumumuzda çocuk bakımı ve çocuk yetiştirme kadının görevi olarak görülüyor, artık çocuğa bakmaya yardım edecek aile büyükleri ya da geniş aileler yok. Çocuğun bakımına destek olacak kreşler ve yuvalar da pek çok kadının erişemeyeceği kadar pahalı. Üstelik iş yaşamında çocuk sahibi bir kadın genellikle ayak bağı muamelesine maruz bırakılıyor. Çalışan kadınlar çocuklarının bakımı ve iş sorumlulukları arasında kalıyor. Pek çok kadın çocuğuyla ilgilenebilmek için kariyerinden vazgeçmek ya da, işe geri döndüğünde kaybettiklerini asla geri alamayacağı aralar vermek zorunda kalıyor. Çünkü kurumlar kadının çocuğuyla ilgilenirken çalışması fikrine dehşetle bakıyor.

Halbuki atalarımız için durum yukarıda da bahsettiğimiz gibi çok farklıydı. Çocuk bakımının sorumlulukları paylaşılıyor ve kadınlar da üretimin bir parçası olmaya ve üretirken de çocuklarına bakmaya devam edebiliyorlardı.

Çocuk sahibi kadını iş yaşamından uzaklaştırdığımız için ne kadar büyük bir potansiyeli kaybediyoruz. Çözüm ise kapsayıcı bir anlayış, kapsayıcı politika ve uygulamalar ama temelde zihinsel bir değişim ve uyanış.