Marcus Aurelius, "Meditations"

Bu söylem çok basit gelebilir. Ancak bu basitliğin beraberinde gelmesi gereken net davranış formlarının ve karar mekanizmalarının karşımıza çıkmaması beni düşüncelere sevk ediyor. Kovan için iyi olmayan, arı için de iyi değildir. Arı kovanda varlığını sürdüren bir canlıdır. Arı’nın kovanla, kovandaki yaşam formuyla birebir ilişkisi vardır ve bu gerçekler tartışmaya kesinlikle açık değildir. Peki biz arıysak, dünyaya da kovan dersek; Biz neden dünyada aynı netlikte bu bağlantıyı göremiyoruz ve buna göre davranamıyoruz. İyi olmayan şeylerin sonuçlarına biz katlanmazsak okey midir diyoruz? Biz diye tanımladığımız kim?Ben mi? Çocukların mı? Kiminle nerelerle yaşanan bir bağ kopukluğu var da göz göre göre kovanımız için iyi olmayan şeyleri yapmaya devam edebiliyoruz? Kovan için iyi bir şey yapma/kötü bir şey yapma sorumluluğu ne kadar bizlerin/bireylerin elinde? Farkında mıyız? Farkında olmak bizim sorumluluğumuz mu? Sorumluluğumuz olmalı mı? Kovan içinde kovana zarar vererek yaşayan da bu kovanın bir parçası değil mi?