Haftalık kültür antolojisi ve’posta son sayısında, 2022 Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazanan Annie Ernaux’nun Seneler romanını tartışıyor.Görkemli bir gelecek arzusu

Haftalık kültür antolojisi ve’posta son sayısında, 2022 Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazanan Annie Ernaux’nun Seneler romanını tartışıyor.

Görkemli bir gelecek arzusu: “Seneler”

Yazarlar: Emre Yeksan ve Enes Köse

Şöyle başlayabilirim sanırım: Annie bizi yanına oturtuyor, eline bir fotoğraf albümü alıyor ve sayfalarını karıştırmaya başlıyor. O anlattıkça fotoğraflar genişliyor, içinde olduğumuz odanın da dışına çıkıyor, başka fotoğraflarla birleşiyor. Olduğumuz noktadan uzaklara doğru bir dalga yayılıyor. Sonra o dalga gidip başka bir dalgaya vuruyor ve birden toplanarak Annie’ye geri dönüyor. Bir genişleyip bir daralarak yol alıyoruz.

Bir insanın hafızasının uzanabildiği en gerideki çizgiden başlıyoruz yürümeye. Koca bir tarih aslında. Bir yandan da küçücük, ancak bir insanın ufacık var oluşu kadar. Kitap boyunca zaman içimizden akıyor. 1940’lardan 2008’e kadar bahsettiğim dalgalar birbirine vuruyor, önce yükseliyoruz sonra gitgide eriyoruz. Seneler geçtikçe, aynı anda hem büyüyor hem küçülüyoruz.

Kitap bitiyor. Kapağını kapatıyoruz. Annie başımızı okşuyor. Dizine yatıyoruz. Oldukça uzun yaşadık. Güzel yaşadık. Kalabalıktık. Yalnızdık. Coşkuluyduk. Hüzünlüydük. Biz’dik. O Biz’in içindeki Ben’dik. Geldik. Gördük. Gidiyoruz.

Devamını oku

Abone ol