Depreme gerçek anlamda hazır olabilmek için sistemi baştan sona değiştirmek, sorumluları tek tek işaret etmek gerektiği, 1999’dan bugüne net biçimde görülüyor. Ancak popülizm ve iktidar mücadelesi, bütün bunlara karşı hep galip geliyor.

Gökçer Tahincioğlu

1999 Marmara Depremi’nden kısa bir süre sonra, olası İstanbul depremi tartışılmaya başlandı.

Herkes şaşkındı.

Bir yanda yıkılan Marmara kentleri, diğer yanda İstanbul için konuşulan felaket senaryoları.

Deprem uzmanları, 6 Şubat Kahramanmaraş depremlerinin hemen ardından, başta Hatay olmak üzere deprem kentlerindeki yıkımın büyüklüğünü ve depremin ardından yaşanan kaosu işaret ederek yeniden uyardılar:

“Artık zaman kalmadı.”

Yaklaşan yerel seçimler öncesi, özellikle İstanbul adayları, depremi de vaatleri arasında ilk sıralara koyuyor. İktidarın dilinde de muhalefetin dilinde de deprem var. Ancak tablo, çok da umut verici değil.

Ilgım Apartmanı, Hatay’da yıkılan, 85 kişinin yaşamını yitirdiği, depremin simge binalarından. Simge binalardan biri, zira bu apartman 2017’de yeni deprem yönetmeliklerine göre hazırlanmış. Savcılık soruşturması kapsamında Karadeniz Teknik Üniversitesi tarafından hazırlanan raporda binanın yönetmeliğe uygun inşa edildiği, demir ve beton kalitesinin yeterli olduğu ve binanın yıkılmasında “asli sorumlu” kimsenin bulunamadığı belirtiliyor. Konya Teknik Üniversitesi’nin raporu da buna paralel: “Deprem bu kadar şiddetli olmasaydı, bina yıkılmazdı” sonucuna ulaşılmış.

Sorumlu yok. Deprem şiddetliyse, yapacak hiçbir şey yok bu görüşe göre…

Binaların yapıldığı zemin, imara açılan alanlar, riskli alan olmaktan çıkartılan bölgeler konusunda da tek bir soruşturma yok. Yıkılan kamu binaları konusunda da hakkında dava açılan kamu görevlisi bulunmuyor.

Deprem ve sonrasına ilişkin tablo bu.

Öncesine ilişkin tablo da parlak değil.

Gökçer Tahincioğlu'nun çarpıcı açıklamalara ve değerlendirmelere yer verdiği yazısının devamına buradan ulaşabilirsiniz.