"Anyone But You"dan "Irish Wish"e, izleyicilerin artık yorulduğu tüm klişeleriyle romantik komediler bir rönesans yaşıyor. Peki yıllar içinde bu filmlerde ne değişti, ne aynı kaldı? Neden Popüler Oldu podcastinin bu bölümünde Alara Demirel, romantik komedi janrının geçirdiği dönüşümleri yorumluyor.

Alara Demirel

Bugünün konusu, son zamanlarda romantik komedilerde “o kadar kötü ki aslında iyi” yani “so bad, it’s actually good” anlatılarının çoğalması. Özellikle Sydney Sweeney’nin başrolünde oynadığı Shakespeare uyarlaması Anyone But You’nun gündeme oturmasıyla bu sarmala girmenin eşiğinde olduğumuzu düşünmeye başladım ve toplum olarak acilen bu konuya eğilmemiz gerektiğini düşündüm.

Çünkü Anyone But You, biçimsel olarak tipik bir romantik komedi anlatısı olarak şaşırtıcı derecede geniş kitlelere ulaştı. 25 milyon dolarlık bütçesiyle 2023’ün en kârlı filmlerinden biri oldu. 2016’daki Bridget Jones’un Bebeği’nden bu yana en başarılı R-rated romantik komedi olarak yeni bir rekor kırdı.

Bu durum doğrudan Anyone But You ile ilgili değil. Film stüdyolarının belirli bir formüle aşırı derecede odaklanmış olduğu görülüyor. Bugün konuşacağımız da romantik komedinin garanti görülen formülünün ne olduğu, neden tuttuğu ve nasıl tartışmalara sebep olduğu...

Nasıl oldu da romantik komediler “Klişelerden yoruldum” diye şikayet edenlerin bile radarına tekrar girdi? Türün görece başarılı örneklerinden When Harry Met Sally ile Netflix’in yeni romantik komedisi Irish Wish’i kıyaslayıp "Bu diyalogları AI mı yazmış?" diye soranların haklılık payı var mı? Ve son olarak romantik komedilerin anlatı formülleri nasıl bir evrim sürecinden geçti?

Tartışmanın devamını buradan okuyabilirsiniz.