Bir yerde her şeye rağmen “Burası benim çocukluğum” diyen birileri çıkıyor, unutulmaya yüz tutmuş ne varsa, üstündeki tozu silkeliyor. Bu bazen bir otobüsle, bazen bir festivalle, bazen bir tepsi kömbeyle, bazen küçücük yaştan itibaren türkülerin peşine düşen bir Sadettin’le oluyor. Kaman’ın Kargın Yenice Köyü’nde düzenlenen Kömbe Festivali'nin ve ona doğru yola çıkan şarkılı-türkülü bir Allı Turna'nın hikayesi.

Yazı: Ayça Örer

Söz konusu Türkiye olunca bazı şeyler ancak birinin inadıyla sürüyor. Birinin tutkusuyla büyüyor. Bir yerde unutulmuş bir türkü böyle keşfediliyor örneğin. Kasabayken köy olan bir yer, yeniden bu sayede hatırlanıyor.

Geçen hafta sonu, Kaman’ın Kargın Yenice Köyü’nde o anlardan biri yaşandı. Tutkuyla inat birleşti ve umut hasıl oldu. 20’sine bile varmamış gençlerin tezenesinden, “Neredesin sen” türküsü yükselip Neşet Ertaş hasreti harlanırken şöyle düşündüm, “Gönlümüz hep seni arıyor ama buradasın sen.”

Ahmet Arif Anadolu’yu, “Kalmışım bir başıma/ bir başıma ve uzak/ biliyor musun?” diye anlatıyor okuruna. Ankara’nın yeni yeni yükselen gökdelenlerini arkanıza aldıktan, uçsuz bucaksız bozkırlara kavuştuktan sonra başlayan gariplik, aradan yıllar geçse de aynı. Belki şimdi daha fazla.

Ankara’dan adı "Allı Turnam" olan bir otobüsle yola çıkıp, Kaman’ın Kargın Yenice köyüne gidiyoruz ama bu yolculuğun benim için 25 yıllık bir mazisi var.

YAZININ DEVAMI