Batı dillerinde Ocak ayını anlatan January ve benzeri sözcükler tanrı Janus'un adından geliyor. Bunun nedeni Ocak ayının bir yönüyle geçen yıla, bir başka yönüyle de gelecek yıla bakmasıdır. Janus’un iki yüzü gibi, nereye bakacağımızı biz seçiyoruz. “Şu yıl artık bitse” diyoruz, “Yeni yıl güzel gelsin” diyoruz, yeni yıla umutlar bağlıyoruz. Derdimiz kendimizle, dolayısıyla dermanımız da öyle. Dışarıda değil, içeride… Yıllar ise buna ancak bir fon oluşturuyor.

Yazı: Tuğçe Isıyel

Hayattaki başlangıçları oluşturan ilklerin ve bitişleri oluşturan sonların kişisel tarihi belirlemedeki etkisini seviyorum. Yaşama dair bir kronoloji yaratıyorlar. Öyle büyük ilklerden ve sonlardan bahsetmiyorum. Sözgelimi yazın ilk karpuzunu yemek, kışın ilk karını görmek, yazın son denizine girmek, o yılın ilk nergisini koklamak, sevgilinle ilk kez vapura binmek, annenle son kez tatile gitmek vs. Tüm bunlar başlangıçları ve bitişleri hikayeleştirmeyi sağlıyor.

Hikaye olmazsa yaşamdan ne çıkar? Bence hiçbir şey çıkmaz, yavanlıktan başka. İşte bu yazı da onlardan biri, yılın ilk yazısı. Ancak içinde birçok başlangıç ve bitişten damıtılmış duygular ve düşünceler var; yıllardan, yollardan toplanan… Yani başlangıç dedimiz şey başlangıç mı gerçekten? Yeni yıl dediğimiz şey, bembeyaz bir sayfa mı?

Bu soruya Amin Maalouf’un Yolların Başlangıcı kitabından bir pasajla yanıt vereyim:

"Ağaçların tersine, yollar rastgele atılmış tohumlarla topraktan fışkırmaz. Bizim gibi onların da başlangıcı vardır. Aldatıcı bir başlangıçtır bu, çünkü hiçbir zaman bir yolun gerçek bir başlama noktası yoktur; birinci dönemeçten önce, orada, hemen arkasında başka bir dönemeç daha vardır ve ondan önce bir tane daha… Ele avuca sığmaz bir başlangıçtır bu; çünkü her kavşakta başka başlangıçlardan gelen, başka yollar katılmıştır."

YAZININ DEVAMI