Metaforları, imgeleri, göndermeleriyle sahneden kalbimize doğru açtığı kocaman, tuhaf, katman katman örülmüş yoluyla hafızamıza yerleşen, Gezi günlerine ve devamındaki atmosfere dair yazılmış en çarpıcı işlerden “Hakikat, Elbet Bir Gün”, son gösterimiyle seyirciye veda ediyor.

Yazı: Bahar Çuhadar

“Bütün normallerin değiştiği, değerlerin alt üst olduğu ‘uzak’ bir ülkede, hepimizin cebinden çıkması muhtemel o son mektubun; şarkılarla beraber anlatılan, etkileyici hikâyesi. Uzak olmayan bir distopya.”

Sadece ismiyle bile direnme gücü teklif eden, tek dizelik bir şiir hissi yaratan Hakikat, Elbet Bir Gün, 2018 sezonunda tiyatro gündemimize yukarıdaki cümlelerle girmişti. Metniyle Berkay Ateş’e 2017 Cevdet Kudret Edebiyat Ödülü’nü kazandıran oyun, Ateş’in de kurucularından olduğu Tiyatro D22 yapımı olarak, birbirinden yetenekli sahne ekibinin marifetiyle karşımızdaydı. Seda Türkmen, Gizem Erdem, Berkay Ateş, Can Kulan ve Emir Çubukçu’nun sahnelediği, Serkan Salihoğlu’nun yönettiği oyunu iki kez izlemiştim. Geçen gün gözüme ilişen bir sosyal medya duyurusu içimde incecik bir sızı hissettirdi:

“Hakikat, Elbet Bir Gün, 28 Haziran’da tekrar ve son kez sahnede.”

D22’nin Instagram gönderisinde yer alan cümlenin ucuna bir günebakan emojisi iliştirilmişti. Oyunu izleyenlerin çok iyi hatırlayacağı, sahnedeki günebakana minik bir selam…

Duyuruyu gördüğümden beri aklımda: Günebakanlar, balonlar, konfetiler, kargalar, fareler, yasak renk sarı, diktatör bir ayı, söğüt ağacı, sarı tişörtlü korkusuz çocuk, umudunu yitirmiş Mukadder Öğretmen, anneye yazılmış bir mektup, bir çocuk parkı, tutuklu bir şair, şehrin alacakaranlığında bir kovalamaca, “havuzdan” bildiren haber spikerleri, öldürülen bir çocuk, Ali İsmail Korkmaz, Gezi ve karanlık…

YAZININ DEVAMI