Hara’nın "Tarihin Neresindeyiz? Zanaat. Ritüel. Dönüşüm." başlıklı son sergisi, daha önce hiç takı üretmemiş sanatçıların eserlerini biraraya getiriyor. 25 farklı sanatçı; takı, üretim ve geleceğin binbir olasılığını kendi pratikleriyle birleştiriyor.

Yazı: Seren Erciyas

Türkçenin pratik ve zenginleştirilebilir bir dil oluşu sadece -ı, -i eklerinin sihrine sığdırılamaz elbet ama bu sihir iyi bir örnek oluşturabilir. Bakmaktan bakı, akmaktan akı, sanmaktan sanı, sevmekten sevi ve takmaktan takı. Bir eylemi bir takıyla isme dönüştürmek, bedenlerimizi takılarla süsleyip arzuladığımız görüntüye kavuşmak; takılan her “şeyin”, kavuştuğu formu bir şekilde başkalaştırması takı kelimesinin türetilmesindeki basitlikle buluşunca, Türkçenin büyüsünü çoğaltıyor. Hara’da devam eden Tarihin Neresindeyiz? Zanaat. Ritüel. Dönüşüm. başlıklı serginin büyüsü de bedenin takıyla zenginleştirilmesi gibi sanatçıların, takının binbir türlü ihtimali ile geleceğin olasılıklarını araması ve çoğaltmasından doğuyor.

• Çok uzun yıllar sonra, belki de yüzlerce yılın ardından diyelim, arkeolojik bir kazıdan bugüne ait takılar çıksa, ne anlatırlardı?

Canan Bozbağ’ın Hara’da bir takı sergisi yapma hayali, yukarıdaki soruyla birleşerek Haziran 2024’te bir masa etrafında 25 sanatçıyı ilk kez bir araya getirdi. Hepsinin ortak özelliği, elbette sanatçı olmalarının dışında, pratiklerinde takının yer almamasıydı. Kadim ritüeller, zanaat ve dönüşüm, birbirleriyle oluşturdukları kesişim çizgilerinin kah üstünde yürüyerek kah çevresinden dolaşarak, uzaklaşıp yakınlaşarak, sanatçıları yeni keşiflerin etrafına topladı. Sürecin sonunda ortaya çıkan takılar sergide izleyiciyle buluşuyor.

YAZININ DEVAMI