Felaket anlarında insanın oturduğu yerden yapabileceği şeyler sınırlı. Kimi zaman bir paylaşım çok iş görür ama kimi zaman da hiç paylaşım yapmayarak akışı daha önemli paylaşımlara bırakmak faydalıdır.

Yazı: Ümit Alan

Bir haber okuyorum. Orman yangını Çeşme’nin bazı köylerine ulaşmış. Bir köyün ismi dikkatimi çekiyor. Çünkü orada yeğenim yaşıyor. Hemen kendisine telefon açıyorum. Panik içinde değilim. Hatta aptalca iyimserliğim var. “Yerleşim yerine yakın değil, merak etme dayı” diyeceğini, “Aman dikkatli olun” gibi temennilerle, hâl hatır sormalı bir konuşma yapacağımızı düşünüyorum.

Öyle olmuyor. Yeğenim ağlamaklı bir sesle konuşuyor. Köylerinin tahliye edildiğini, girişlerin kapatıldığını söylüyor. Şaşırıyor, saçma sapan rahatlatma cümleleri kurmaya çalışıyorum. Endişeli bekleyiş başlıyor. Artık sadece bir izleyici değilim ama olayın içinde de değilim. Olayı gerçekten yaşayanlarla uzaktan izleyip yorum yapanlar arasında kalan bir yer olduğunu keşfediyorum.

İştahla paylaşılan yangın görüntüleri beni öfkelendiriyor. Oysa takip listemdekilerin bu paylaşımları samimi bir üzüntü veya öfkeyle yaptığını biliyorum. Sosyal medyanın ilk yıllarında, yani telefon kameralarına çok alışkın olmadığımız dönemde şahit olduğum bir olay aklıma geliyor.

Tarabya’da, o zamanlar oturduğum evin sokağındaki ahşap bir evde yangın çıkmış. Mahalleden bir çocuk telefon kamerasıyla yangını çekerken yanan evde oturan başka bir çocuk öfkeyle ona saldırıyor. Arkadaşının, acısını gösteri hâline getirmesi ona çok dokunmuş belli ki. Belki haksız yere, yangın felaketindeki kimi sosyal medya paylaşımları da ben de aynı duyguyu uyandırıyor.

Böyle durumlarda insanın oturduğu yerden yapabileceği şeyler sınırlı. Kimi zaman bir paylaşım çok iş görür ama kimi zaman da hiç paylaşım yapmayarak akışı daha önemli paylaşımlara bırakmak faydalıdır. Bu nedenle, geçmişte defalarca yapmış olsam da felaket anlarında sosyal medya kullanımıyla ilgili güncellenmiş yeni bir rehber hazırlamaya karar veriyorum. Felaketler nasıl kendini tekrarlıyorsa rehberler de tekrar tekrar yazılıp okunmalı bence.

YAZININ DEVAMI