Bozcaada’nın rüzgarında yankılanan caz sesi, sadece bir müzikal deneyim olmayı epey zamandır aştı. Sesler, bedenin toprağa, taşa, tarihe açıldığı anları çoğaltırken müziğin ada zamanında salınması, bedenin o zamanla geçici bir uyum kurması, adanın çok katmanlı geçmişiyle birlikte titreşmeye başladı. Bozcaada Caz Festivali'nin bu yılki teması "bedenlenme" üzerine...

Yazı: Nazlı Pektaş

Bozcaada Caz Festivali ekibi, bu yılın temasının "bedenlenme" (embodiment) olduğunu duyurduğunda Altınoluk'taydım. Eski ismi Papazlık olan Kaz Dağları'nın eteklerinden karşıdaki Midilli adasına bakarken beden kavramını ada ile birlikte düşünmeye başladım. Cazın, rüzgarın, bağların, evlerin arasında festival ekibinin adayla bedenleniş hayali eşliğinde...

• Beden, benim için bir temsil meselesinden öte, düşüncenin, duyumun ve dönüşümün taşıyıcısı oldu hep. Bozcaada gibi coğrafi ve kültürel belleği yoğun bir adada, doğaçlamaya dayalı caz müziğiyle kesişen bu düşünsel yönelim de festivalin deneyimsel doğası içinde bedeni, duyumsamayı ve mekanla kurulan ilişkiyi yeniden birlikte düşünmeye davet ediyor.

Cazın adadaki yankısı bir ritimden fazlası; belleği harekete geçiren bir titreşim ve yakınlaşma biçimi. Ve aslında ses de bu adada ezgiden önce rüzgarla birlikte var oldu/oluyor. Rüzgar, adanın doğal enstrümanı, sesin taşıyıcısı, biçimlendiricisi, kimi zaman da yorumcusu. Müziğin adada bıraktığı iz, rüzgarla birlikte yalnızca kulaklarda değil, havada, taşlarda, bedenlerde de dolaşan bir salınım hâlini alıyor. Böyle düşündüğümüzde bedenlenme; ada, müzik ve rüzgarla bütünlenen bir temas hâlini de imlemeye başlıyor.

YAZININ DEVAMI