Metis Yayınları'ndan çıkan Anne de Marcken imzalı "Sonsuza Dek Sürüyor, Derken Bitiyor"un ilk baskısı çok geçmeden tükendi. 2024 Ursula K. Le Guin Kurgu Ödülü'nün de dahil olduğu pek çok ödül alan kitap, yazarın tercih ettiği motifler, bilmeceler ve sürreal olarak tanımlanabilecek anlatı tercihleriyle oldukça cesur bir deneme.

Yazı: Ömer Şentürk

Bir şeyin gerçekten bittiğine nadiren inanırız. Bitmiş olan, içimizde bir yankı gibi sürer. Bu roman tam buraya kuruluyor: Bitişle süregidenin ince çatlağına. Adı bile bir nefes tekniği gibi okunan, ritimli bir kesinti: "Sonsuza Dek Sürüyor, Derken Bitiyor". Virgül, sonsuzluğu yaralıyor; yaranın içinden ikinci bir ses sızıyor.

İçeride bir anlatıcı var. İsimsiz. Ne öldü ne yaşıyor. İkisi arasında, gözenekli bir ara bölge. Otelin koridorları uzun, ışıklar titrek, çıkış levhaları var ama hiçbir yere varmıyor. O levhalar, hafızanın kendisi gibi: Yön gösterir gibi yapıp boşluğa işaret ediyor. “Çilekli dondurmayı sever miydim?” gibi gülünç görünen bir soru, burada metafiziğe dönüşüyor. Çünkü unutmaya başladığında, önemsiz sandığın her ayrıntı kutsal bir ağırlık kazanıyor. Küçük şeyler, kaybın mihenk taşına dönüşüyor.

Beden de hafıza gibi sökülüyor. Bir sabah, kol yok. Ertesi gün, bir parça daha eksik. Acı duymuyor ve bu, acının kendisinden daha rahatsız edici. Çürümenin hissizliği, modern hayatın uyuşukluğu kadar tanıdık. Beden eksiliyor ama alışkanlıklar sürüyor. Yürümek sürüyor, bakmak sürüyor, açlık sürüyor... Sürmek, eylemden çok bir durum, bir düşük ateş.

Ama bütün bu eksilme içinde tek bir sabit var: “Sen”. Bir yüz değil artık; bir iz, bir gölge, bir karşı-ses. Anlatıcı sürekli ikinci şahısla konuşuyor, sanki kaybolmuş bir sevgilinin küllerini taşır gibi kelimelerin içinde dolaştırıyor “sen”i. Hafıza dağıldıkça, sen kalınlaşıyor. Dünyanın boşalttığı yer, o sesle doluyor. Aşk burada teselli değil, kaybın en keskin biçimi. Hatıra bir teskin değil, bir diken. Unutmanın kenarında batıp duran.

YAZININ DEVAMI