Hiper hızlı girişimcilik, parlak zeka yanılsaması, piyasa ekonomisi, savaşlar… Han Kang son kitabı "Yunanca Dersleri"nde tüm bunlara karşı “beden” diyor. Narsisist bir benliğe karşı toz olsa bile fosfora dönüşüp toprağa karışabilecek kudrette olan bedeni hatırlatıyor bize. Eski Yunanca gibi, bedene duyulan saygının da çok eski zamanlarda kaldığını söylüyor.

Yazı: Nis Tuğba Çelik

Görülenin ve duyulanın ötesinde buluşabileceğimiz bir zemin var mı? Duyularımızdan birini yitirdiğimizde hangi yollarla iletişim kurabilir, ötekine nasıl ulaşabiliriz?

Han Kang, diğer romanlarında olduğu gibi Yunanca Dersleri’nde de koşulların zorlaştığı, yoksunluğun sert biçimde hissedildiği ve olmaz sanılanın başa geldiği bir anda karakterlerini bedene sığınmaya, bedene çekilmeye yönlendiriyor. İşte bu noktada, dünya ile ilişkimizi kestiğimizde neye dönüşüyoruz? Orada hâlâ duyumsanan, hissedilen bir yer var mı?

Han Kang, bunu bir romancı olmanın ötesinde, bir şairin, bir bilim insanının merakıyla araştırıyor. Bu yüzden, bedenle yazan, yani duyuları kelimelerle birleştiren çok özel bir dünyası var onun.

Bu vesileyle, hüzünlü bir kitaba umutlu bir yazı yazmak istedim. Duyularımızın çerçevelendiği bir zamanda yaşadığımızın, dolayısıyla isteklerimizin ve görünme biçimlerimizin de buna göre şekillendiğinin hepimiz farkındayız. Sanki duyuların zenginliği sosyal medyaya kurban edilmiş ve kimse bunun yasını tutmuyor. Ne zaman duyularımızın körleştiğini, bunun uzun vadede geri döndürülemez bir boşluk yarattığını konuşmaya başlayacağız?

• Bugün “duyularla yeniden buluşma” adı altında sunulan hiper-pahalı atölyeler ve inziva kampları bir tür bedensel farkındalık pazarına dönüşmüş durumda. Duyularımıza yeniden kavuşmak bile bir hizmet gibi satılıyor.

YAZININ DEVAMI