Uzun yıllar boyunca reklam sektörünün altın kuralı kimseyi gücendirmemek oldu. Fakat bölünmüş medya gerçeği ve enfokrasi toplumuyla beraber bu kural da aşınıyor. Çünkü öyle bir medya ortamında yaşıyoruz ki birilerinin öfkesi, başka birilerinin ilgisi için yakıta, yani erişime dönüşebiliyor.

Yazı: Ümit Alan

Herkesle iyi geçinen biri gerçekten iyi biri olabilir mi? Tuhaftır. Herkesin sevdiği, herkesle iyi anlaşan insanlar bende hep bir kuşku uyandırır. Ara ara kıskançlıktan mı oluyor diye kendi kuşkumdan da kuşkulanırım. Elbette istisnalar vardır ama genelde yanılmam. Bu durum eser miktarda samimiyetsizlik gerektirir. Eskiler bunu, “Gelene ağam, gidene paşam” gibi bir tabirle özetlemiştir de.

Madem herkesle iyi geçinen insanlara kuşkuyla yaklaşıyorum, öyleyse herkese şirin görünmeye çalışan markalar niye kuşku uyandırmasın? Bu soru, ajans reklamcılığı yaptığım yıllar boyunca kafamda döndü durdu ama konvansiyonel medya ortamında bunun tersi, ateşle oynamak gibi bir şeydi.

Çünkü pazarlamanın altın kuralı belliydi: Herkesi memnun et, en geniş kitleye hitap et, kimseyi gücendirme, tartışmalı konulardan kaç ve kaçamadıysan hemen özür dile.

Birilerinin öfkesi, başka birilerinin ilgisine dönüşürken

Reklam sektöründe nice büyük reklam fikrinden “Ama şu grubu rahatsız edebilir, bu riski alamayız” diye vazgeçildiğine şahit oldum. Reklam müziğine uyarlamak için seçtiğimiz türkünün, belli bir grubu gücendirmeyeceğini kanıtlamak için müzik tarihçileriyle görüşüp kanıt toplamaya çalıştığımı bilirim.

Fakat bölünmüş medya gerçeği ve enfokrasi toplumuyla beraber bu kural da aşınıyor. Çünkü öyle bir medya ortamında yaşıyoruz ki birilerinin öfkesi, başka birilerinin ilgisi için yakıta, yani erişime dönüşebiliyor. Bunu olumlu ve olumsuz olarak kullanan markalar ve vakalar var.

Öfkelendiğimiz reklamlar

Son örnek, Beis markasıyla da bildiğimiz oyuncu Shay Mitchell’ın Rini markasıyla üç yaşından büyük çocuklara yönelik bir cilt bakım ürünü (kağıt maske) sürmesiyle başlayan tartışma oldu.

YAZININ DEVAMI