2025, Stephen King’in sinema ve televizyonu adeta ele geçirdiği bir yıl oldu. 'Salem’s Lot', 'The Monkey', 'The Running Man', 'The Life of Chuck' ile birlikte dört yeni film; üstüne 'Mr. Mercedes’in Netflix’te yeniden patlaması ve 'Welcome to Derry' ile altı ayrı uyarlama… Bir de 'The Shining’in 45. yıl özel gösterimi eklenince takvim tamamen King ile doldu.

Yazı: Tuğçe Madayanti Şen

King uyarlamaları söz konusu olduğunda, türü ne olursa olsun, eleştirmenlerin diline en kolay yerleşen kelime "tekinsiz" oluyor. Ama yaş aldıkça, kullandığın sıfatların otomatiğe bağlamasını engellemek için kelimenin peşine düşmek şart hâle geliyor. "Neden tekinsiz?", "Bu tekinsizliği ne yaratıyor?", "Hangi ayrıntı bizi rahatsız eden o bölgeye çekiyor" sorularını cevaplamadan yazamıyorsun artık.

The Shining buna mükemmel bir örnek. O kelimeyi iliklerine kadar hak eden; hem King’in hem Kubrick’in ustalığını tek bir atmosferde apaçık görünür kılan bir film.

Kabuğun içinde sindirilen aile

Eski, büyük, karanlık bir geçmiş taşıyan yapılar, perili ev anlatılarının omurgasıdır ama King’in romanındaki ve Kubrick’in filmindeki Overlook Oteli bunun ötesinde bir şeydir. Yalnızca korkunç olaylara tanıklık etmez; onların tortularını, anılarını, öfkelerini, yarım kalmış hayallerini de emer. Duvarlarında ve koridorlarında canlı bir doku gibi saklar bütün o çürümüş mirası.

Üstelik Overlook pasif bir mekan değildir. Karakterlerin kaderini belirleyen, psikolojilerini yeniden şekillendiren, kendi hafızası ve kendi yönelimi olan bir organizma gibi davranır.

"Güven duygusu vermesi gereken bir yer nasıl olur da insanı huzursuz eden bir yabancılığa dönüşür?" sorusunun cevabı tam burada belirir. Freud’un "tekinsiz" tanımındaki o tanıdık olanın içinden yükselen belirsiz yabancılık, otelin her yüzeyine sinmiştir.

Film ilerledikçe otel, Jack’in (Jack Nicholson) zihnindeki çatlaklara sızar. Onu önce kandırır, sonra ele geçirir ve sonunda kendi hikayesinin ham maddesi hâline getirir. Oğlu Danny’nin (Danny Lloyd) sezgisel korkuları ve eşi Wendy’nin (Shelley Duvall) giderek büyüyen tedirginliği ise yalnızca kişisel geçmişlerinden değil, mekanın bilinçli biçimde uyguladığı görünmez baskıdan doğar.

YAZININ DEVAMI