Öleceğinizi anladığınız anda, aklınıza ilk kim gelir? Her şeyin biteceğini sandığınız o anda, zihniniz ilk neye tutunur? Dawn bu sorunun cevabına hiç ummadığı bir anda yakalanır. Uçağı düşerken aklına gelen ilk şey tek çocuğu, biricik kızı değildir. Hatta severek evlendiği, on beş yıldır aynı evi paylaştığı eşi de değildir. Sahip olduğu her şeyi yitireceğini hissettiği o an aklına ilk gelen şey, yıllar önce terk ettiği sevgilisi Wyatt’tır.

Yazı: Şeyma YE

Öleceğinizi anladığınız anda, aklınıza ilk kim gelir? Her şeyin biteceğini sandığınız o anda, zihniniz ilk neye tutunur? Dawn, bu sorunun cevabına hiç ummadığı bir anda yakalanır. Uçağı düşerken aklına gelen ilk şey tek çocuğu, biricik kızı değildir. Hatta severek evlendiği, 15 yıldır aynı evi paylaştığı eşi de değildir. Sahip olduğu her şeyi yitireceğini hissettiği o an aklına ilk gelen şey, yıllar önce terk ettiği sevgilisi Wyatt’tır.

Wyatt’ın bedeni, ona karşı hissettiği aşk ya da derin bir pişmanlık değil, onu hiç terk etmemiş olma ihtimali doldurur zihnini. Sevgilisini bir anda öylece terk etmemiş, Mısır’dan Amerika’ya hiç dönmemiş, başka biriyle hiç evlenmemiş, çocuk sahibi olmamış olma ihtimali. Doktorasını yarım bırakmamış, binlerce kilometre uzakta hâlâ ünlü bir Mısırolog olma yolunda ilerliyor olma ihtimali.

"Belki de öyle bir dünya vardı, bunun mümkün olduğu. Wyatt’ın doktorasını bitirdiği ve üniversitede bir iş bulduğu ve senede birkaç kez kazılara gittiği, benim sahip olamadığım bir kariyerde başarılı olduğu bir dünya. O dünyada asla onun hatası olmayan bir şey için ona içerliyor olabilirdim."

Kitabı bitirdiğimde bu soruyu kendime de sordum. Ölüyor olmanın paniğini taklit etmeye çalışmadım; ama gözlerimi kapatıp düşündüm: Şu an sahip olduğum her şeyi yitirsem, neyi tutmak isterdim? Bu sorunun tek ve net bir cevabı yok benim için. Ama bunu düşünmek bana, bu soruya cevap vermenin ne kadar zor olduğunu ve cevabı yüksek sesle söylemenin ne kadar cesaret gerektirdiğini fark ettirdi. Sessizce, vazgeçtiğim yolları yürümüş olsaydım şu an nerede olacağımı düşündüm. Daha mutlu olmak gerçekten mümkün müydü? Yoksa ne seçersem seçeyim, yine bir pazar akşamı masamda oturmuş bu yazıyı mı yazıyor olacaktım?

YAZININ DEVAMI