Karanlık çöküp gündüzün renkleri kaybolunca bazı işler daha rahat yapılır. Bazı günahlar kolay işlenir, kabahatlar görünmez olur, kimisine cesaret gelir, kimisine korkaklık. Bugünlerde ise pek çok insan için gece, yetmeyen günün devamı. Ondan çaldığımız vakitleri vur patlasın çal oynasın eğlencelere değil; çalışmaya, düşünmeye, çoğunlukla bizi uykusuz bırakan korkularımıza, işe, aşa, kurda-kuşa harcıyoruz.

Yazı: Ayça Örer

Fotoğraflar: Mustafa Elmas

Bazıları geceyi sever. Gece oturmayı, gece düşünmeyi, gece yaşamayı... Karanlık çöküp gündüzün renkleri kaybolunca, bazı işler daha rahat yapılır. Bazı günahlar kolay işlenir, kabahatlar görünmez olur, kimisine cesaret gelir, kimisine korkaklık.

Bugünlerde, pek çok insan için gece, yetmeyen günün devamı. Gün içinde ertelenen ne varsa bu daracık zamanda halletmeye çalışıyoruz. Bozulan düzenler, tutmayan sirkadyen ritmler, kaçan uykular, yorgunluğa eklenen yorgunluklar, gece gece başımıza çıkardığımız işler…

• Karanlıktan medet umup bu vakte çok şey sığdırmaya çalışanlarla buluştuk, değişen “gece hayatı”nı konuştuk.

Şairlerin merak duyduğu bir zaman dilimi, belli. Gece gelen konukları, geyikli geceleri, karlı bir gece vakti bir dostu uyandırmayı seviyor; karanlığı güzellikle anlatarak pek çok şeyi görünmez kılıyorlar. Belki de onlar yüzünden, “gece insanı” olmak üzerine düşünüyoruz. Zaten gece de biraz romantik sayılmaz mı? Eğlencenin, çapkınlığın, biraz sefahatin, biraz cilvenin vakti diyemez miyiz ona? Sanatçıların cephesinden bakarsak deriz.

Ancak bugünün Türkiyesi'nden bakınca durum biraz karışık. Her zaman böyleydi elbette ama artık gece illegalitenin, merdivenaltı üretimin, belaya bulaşmamak için gündüz yapılamayan iyiliklerin, çöpten iaşesini arayanların, kendine bir kuytu bulanların sığınağı daha çok. Giderek simi azalan, karanlığı artan bir vakte dönüşüyor.

YAZININ DEVAMI