Chloé Zhao’nun Maggie O’Farrell’in aynı adlı romanından uyarlanan, 8 dalda Oscar adaylığı bulunan filmi “Hamnet”, yasa dair anlatılmış en iyi hikayelerden biri olarak “sinemadan çıkmış insanlar” yaratıyor.

Yazı: Emre Eminoğlu

Birkaç gündür sosyal medyada, filmin final sahnesinin çekimleri tamamlandığında Hamnet oyuncuları ve figürasyonunun hep birlikte dans ettiği bir videoya denk geliyorum. Bu videonun bende “Bu filmin çekimleri sırasında hiçbir insana zarar verilmemiştir” uyarısı gibi bir etkisi oluyor. Lumière Kardeşler’in treninin üstlerine geldiğini zanneden 19. yüzyıl izleyicisinden bir farkım yokmuş da, bir güvenceye ihtiyacım varmış gibi sanki: “Bak,” diyorum kendime, “Oyunmuş hepsi. Mutlular. Gerçekten perişan olmadılar. O çocuk da yaşıyor, orada.”

Öyle bir film ki Hamnet, belki de ilk kez bir film hakkında konuşurken gözlerim dolup sesim titriyor, belki de ilk kez bir film hakkında yazarken ağlama molası vermek zorunda kalıyorum. Sinema olabildiğince öznel bir sanat dalı, biliyorum; dolayısıyla her film gibi, benim için yılın en iyisi olan bu filmi de beğenmeyenlerin olabileceğini, izleyicisini maruz bıraktığı duygusal manipülasyonu hanesine devasa bir eksi olarak yazacakların var olabileceğini kabul ediyorum. Ama birkaç sahnesi var ki, kalbinde ve ruhunda insanlık kırıntıları olan herkesin, hatta taşın bile duygulanmaması imkansız.

Nomadland ile adını tüm dünyaya duyuran Oscar ödüllü Chloé Zhao’nun yeni filmi Hamnet, Maggie O’Farrell’in aynı adlı romanına dayanıyor. William Shakespeare ve eşi Agnes’in tanışma, aşık olma ve çoluk çocuğa karışma hikayesini dingin ve büyülü bir dille anlatan ilk bölümünün ardından film karanlık, buruk ve derin bir yas hikayesine dönüşüyor.

YAZININ DEVAMI