Jim Jarmusch, "Night on Earth" ve "Mystery Train" gibi antoloji işlerine geri döndüğü yeni filmi "Father Mother Sister Brother"da seyirciye üç farklı aile hikayesi aktarıyor. Başka bir filmde olsa bağırışarak, bir şeyleri parçalayarak, histerik patlamalarla işlenecek olan sayısız “aile meselesi” Jarmusch’un kamerasında sakin-sessiz çıkıyor karşımıza.

Yazı: Aslı Ildır

Jim Jarmusch, Night on Earth ve Mystery Train gibi antoloji işlerine geri döndüğü yeni filmi Father Mother Sister Brother’da üç farklı aile hikayesiyle çıkıyor karşımıza. Venedik’ten Altın Aslan’la dönen film, Jarmusch’tan bekleyeceğimiz üzere son derece minimalist ve sade fakat bir o kadar da “cool”. Müziklerinden kostümlerine her bir parçası ince ince örülmüş olan film, bildiğimiz anlamıyla aile kavramını parçalamadan, parçalarına ayırıyor.

Kardeşlerin, anne kızların, baba oğulların, baba kızların birbirleriyle olan o muammalarla dolu ilişkisini, oyuncuların küçücük mimik ve jestlerinden, bir anlık duraksamalardan ve sessizlik anlarından çıkarmaya çalışıyoruz film boyunca. Başka bir filmde olsa bağırışarak, bir şeyleri parçalayarak, histerik patlamalarla işlenecek olan sayısız “aile meselesi” Jarmusch’un kamerasında sakin ve sessizce çıkıyor karşımıza.

Karakterlerin içlerinde ne gibi fırtınalar yaşadığını ve yaşamış olduğunu bilmiyoruz, pek ilgilenmiyoruz da. Sezebiliyoruz yalnızca. İlk hikayede babalarıyla, ikincide anneleriyle, üçüncüde ise birbirleriyle biraraya gelen farklı kardeşlerin hikayelerine bir süreliğine dahil oluyoruz. Öncesi ve sonrasında ne olmuş ve ne olur bilinmez, sadece bu biraraya gelme—filmden bir replikle “moleküllerin birbirine değmesi”—ve bir anlığına etkileşime geçme hâliyle ilgileniyor Jarmusch.

YAZININ DEVAMI