Jessie Buckley’nin başrolünde yer aldığı, Maggie Gyllenhaal imzalı “The Bride!“, Mary Shelley’nin mirasını yaşatmayı da “The Bride of Frankenstein” filminin haksızlığa uğramış gelinini onurlandırmayı da başarıyor.

Yazı: Emre Eminoğlu

Mary Shelley’nin Frankenstein romanı, yazıldığı 19. yüzyıldan bu yana defalarca tiyatroya, sinemaya ve televizyona uyarlandı. Sadece uyarlanmakla kalmadı, romanın karakterlerini, mesajını ya da hikayesini temel alan birçok yeni esere ilham verdi.

• Sırf son 2-3 yılın sinema ve televizyon üretimini düşündüğümde bile aklıma bir Çağan Irmak mini-dizisi (Yaratılan, 2023), orijinal eserin postmodern bir yorumlaması olan aynı adlı romanın Yorgos Lanthimos imzalı sinema uyarlaması (Poor Things, 2023), Diablo Cody’nin senaryosunu yazdığı bir romantik korku komedisi (Lisa Frankenstein, 2024) ve gelecek günlerde en az iki Oscar ödülüyle buluşmaya hazırlanan bir Guillermo del Toro uyarlaması (Frankenstein, 2025) geliyor aklıma.

Sinema tarihinin en bilinen ve sevilen Frankenstein uyarlamalarından biri, canavarı Boris Karloff’un ete kemiğe büründürdüğü 1931 tarihli James Whale uyarlaması. Bu film, yönetmenin itirazlarına rağmen ve stüdyonun ısrarı ile bir devam filmi ile taçlandırılmış ve sonrasında sürecek devam filmlerinin öncülü olmuştu: Bride of Frankenstein (1935, James Whale), romanın ilk filmde kullanılmamış bölümlerine geri dönme fırsatı bulan, Frankenstein’ın canavarının insanî yönünü ön planda tutmaya çalışan bir hikayeye sahipti; öğrendiği ilk sözcüklerden biri “arkadaş” olmuştu canavarın.

Fakat aynı zamanda bu, başlığının işaret ettiğinin aksine son birkaç dakikasına kadar canavara vadedilen gelinin yokluğunu hissettiğimiz bir devam filmiydi: Bugün Letterboxd’daki en popüler yorumlara bakacak olursanız birçoğunun Elsa Lanchester’ın canlandırdığı “gelinin” ekran süresi ile ilgili olduğunu göreceksiniz.

^{The Bride of Frankenstein, 1935 | Kaynak: IMDb}

Oyuncu kimliğiyle tanıdığımız, ilk uzun metrajlı filmi The Lost Daugther ile olumlu eleştiriler alan Maggie Gyllenhaal’un yeni filmi bende iki açıdan heyecan uyandırmıştı: Birincisi, Mary Shelley’nin 200 yıldan fazladır gündemden düşmeyen eseri sonunda bir kadın tarafından yorumlanıyordu. (İlk değil, fakat ilk kez bu kadar romanın aslına ve karakterleri ile doğrudan bağlantılı olarak.) İkincisi, Gyllenhaal Lanchester ve "gelinin" hakkını teslim etmek istercesine, "Frankenstein’ın gelinin" değil, sadece "gelinin" hikayesini anlatmak iddiasındaydı.

YAZININ DEVAMI