Bosch'un Anneler Günü için hazırladığı içerik, kısa sürede bir “linç” dalgasının odağına yerleşti. Karşımızda doğru içgörünün, zehirli konjonktür tarafından nasıl rehin alındığının ve iletişimin en temel prensiplerinin nefret söylemiyle nasıl sınandığının hikayesi var.

Bosch'un Anneler Günü için hazırladığı içerik, kısa sürede bir “linç” dalgasının odağına yerleşti. Karşımızda doğru içgörünün, zehirli konjonktür tarafından nasıl rehin alındığının ve iletişimin en temel prensiplerinin nefret söylemiyle nasıl sınandığının hikayesi var.

• Ancak bu süreci sadece bir “reklam krizi” parantezine alarak geçiştiremeyiz. Toplumsal tahammülsüzlüğün ve organize nefretin dijital bir panoptikona nasıl dönüştüğüne dair bu ibretlik vakayı tüm boyutlarıyla okumamız gerekiyor.

Öncelikle şunu net bir şekilde söylemek gerekir: Söz konusu içerik, hem mesajı hem de hedeflediği duygu dünyasıyla son derece doğru, samimi ve bugüne ait bir iş. Modern dünyada annelik artık sadece biyolojik bir bağın değil; emeğin, şefkatin ve bir canlının sorumluluğunu kayıtsız şartsız üstlenmenin de tanımı hâline geldi. Markanın, evcil hayvanını ailesinin bir parçası olarak gören kitleyle kurduğu bu bağ, aslında tam olarak “hiper-kişiselleştirme” ya da “mikro-hedefleme” dediğimiz modern pazarlamanın en rafine noktalarından birini temsil ediyor.

YAZININ DEVAMI