İnsan, hayatını tek bir hedefe (örneğin bir sınava ya da başarıya) adadığında gerçekten yaşamakta mıdır, yoksa sadece gelecekteki bir an için kendini ertelemekte midir? İnsan bazen bir hedefe o kadar odaklanır ki yaşamın kendisi bir bekleme odasına dönüşür. Peki edebiyatın bize amaçlarımıza odaklanmakla anı yaşamak arasında sunduğu reçetede neler var?

Yazı: Aslı Perker

"Merhabalar insan hayatını tek bir hedefe (örneğin bir sınava ya da başarıya) adadığında gerçekten yaşamakta mıdır, yoksa sadece gelecekteki bir an için kendini ertelemekte midir? Edebiyatta bu durumu yaşayan karakterler bize hayatın anlamı hakkında ne söylerler? Bize şifa olabilecek kitaplar nelerdir?"

Her şeyden önce aslında çoğumuzun kendisine sorduğu ya da sorması gereken bu konuya parmak bastığınız için çok teşekkür ederim. Belki de hayatımızın çoğunu erteleyerek geçirdiğimiz hakikat. Bunu kabullenmekse çok zor. Zira bunu kabullendiğimiz anda aslında bahanelerimizden de vazgeçmek durumundayız.

• Önce şu eskizleri mükemmelleştireyim, sonra sayfayı gerçekten çizerim; önce şu şu şu kursları tamamlayayım, kendimi yetkin hissettikten sonra şu işe başvurayım gibi ertelemelerimiz aslında çok insani bir gerilimin yansıması.

Böylelikle kaygılarımızı—ki bu genellikle başarısızlık kaygısıdır—yönetmiş oluruz. Peki hayat hazırlanılan bir şey midir yoksa yaşanan bir şey mi? İnsan bazen bir hedefe o kadar odaklanır ki yaşamın kendisi bir bekleme odasına dönüşür.

Tam bu noktada aslında hemen önerebileceğim bir kitap var. Dr. Seuss’un bir çocuk kitabı. Oh, The Places You’ll Go. Çok yakında Destek Çocuk etiketiyle Türkçesi yayımlanacak. Bir kısmı buraya hemen eklemek isterim. Kitapta bir bekleme odasından bahsedilmektedir. İnsanların hayatında bir noktada geleceği bir yerdir burası.

YAZININ DEVAMI