Influencerlık kendi döngüsünü geleneksel reklama dönüştürerek tamamladı. Pazar hâlâ büyüyor belki ama güven günden güne azalıyor. Tüketiciler ise bu kurgusal samimiyet ve aşırı tüketime karşı zırhlarını kuşanırken dijital kapitalizm illüzyonunun kalesini keşfetmekte gecikmedi elbette. Onun da adı yalnızlık. İşte tam bu noktada “yalnızlık influencer’lığı (loneliness / solitude influencer) adı verilen yeni bir içerik üreticisi profili yükselişe geçti.

Yazı: Ümit Alan

Uzun yıllardır reklam sektöründe olduğum için kendimi reklam, influencer (etkileyici) ve türevlerine karşı dayanıklı saymak gibi bir yanılgım vardı. Hep içimden derdim ki, "Ben satın almaya ikna eden taraftayım, kolay kolay ikna olmam." Boş özgüven. Çünkü herkes kendi zaaflarından vuruluyormuş; çok geçmeden anlıyor insan.

En basit örnek: Evdeki okunmamış kitapların sayısı, ortalama insan ömründe okunamayacak kadar çok olmasına rağmen, ne zaman birilerinin bir kitaptan bahsettiğini görsem hemen satın alıyorum. Böylece Abbas Kiyarüstemi’nin hastane odasında, Solmaz Neragi tarafından çalınıp söylenilmesiyle tanıdığım "Nobahari" şarkısının önermesindeki duruma benziyor.

Hani o şarkı “Bir ömür daha lazım ölümümüzden sonra / çünkü bu ömrü sadece umutlanarak geçirdik” diyor ya, o hesap. Benim gibilere de bir ömür daha lazım ölümümüzden sonra, çünkü bu ömrü sadece okunacak kitapları biriktirerek geçirdik. Yani ayda birkaç kitap bitirerek ömrümüz boyunca okuyup yetişemeyecek olsak da alıyoruz. Çünkü etkileniyoruz.

Reklam olmayan reklam gibi doğdu

Influencer ya da çok yerleşmiş Türkçesiyle etkileyicilik olgusunu uzun uzun anlatmaya gerek yok. Bir nevi reklam olmayan reklam gibi doğdu. Aracısız samimiyet, arkadaş tavsiyesi gibi bir kurguyla çalışıyor. Temelinde bir güven ilişkisine dayanıyor.

YAZININ DEVAMI