"İşe Yarar Bir Hayalet", daha ilk dakikalarında bütün derdini anlatıyor. Bir sanat merkezinde, Tayland toplumunun kolektif belleğini temsil eden bir rölyefin yapımını izliyoruz. Keşiş, asker, işçi, köylü, öğrenci, atlet, çocuk, keçi... Bir toplumun hafızasını oluşturan figürler tek bir yüzeyde buluşuyor. "İşe Yarar Bir Hayalet"te kabul görmenin ölçüsü kim olduğunuz değil, kimin işine yaradığınız. Filmin adındaki ironi de tam burada yatıyor.

Yazı: Tuba Büdüş

İşe Yarar Bir Hayalet, daha ilk dakikalarında bütün derdini anlatıyor. Bir sanat merkezinde, Tayland toplumunun kolektif belleğini temsil eden bir rölyefin yapımını izliyoruz. Keşiş, asker, işçi, köylü, öğrenci, atlet, çocuk, keçi... Bir toplumun hafızasını oluşturan figürler tek bir yüzeyde buluşuyor.

Rölyef kamusal alanda sergileniyor. Yıllar sonra, yerine bir alışveriş merkezi yapılacağı için yerinden sökülüyor, taşınırken parçalanıyor ve geriye etrafa savrulan tozları kalıyor. Film, daha ilk sahnesinde baskıcı düzenlerin hafızayla kurduğu ilişkiyi tek bir görüntüyle özetliyor. Hafızaya dair her şey ortadan kaldırılıyor; geriye geçmişin üzerini örten yeni bir düzen kalıyor.

Baskıcı düzenlerin en büyük düşmanlarından biri hafızadır. Çünkü hafıza geçmişi saklamakla kalmaz, aynı şiddetin yeniden kurulmasına karşı da bir direnme zemini oluşturur. Bu nedenle otoriter sistemler insanları denetlemekle yetinmez, onların hatırlama biçimlerini de kontrol altına almak ister. Geçmişin izlerini silerek, görünmez kılarak, gündelik hayatı yozlaşmış ritüellerle doldurarak ya da yerlerine yenilerini inşa ederek…

YAZININ DEVAMI