Her gün fark ettiğimiz küçük sevinçler, yalnızca o anı güzelleştirmekle kalmaz, beynimizin gelecekte de sevinci fark etme kapasitesini yavaş yavaş artırır. Mizahi edebiyat ise sadece dikkatimizi dağıtmaz bize hayata yeni bir bakış açısı kazandırır. İnsanların ne kadar da harika bir şekilde ne kadar da harika olmadıklarını gösterir.

Yazı: Aslı Perker

"43 yaşındayım, yaşama hevesimi kaybettim, ne okursam iyi gelir?

Gözde A."

Sevgili Gözde, böyle hissettiğiniz için üzgünüm. Elbette bu dünyada şu an aynı hevessizliği yaşayan milyonlarca insan var, zira dünya hâli her aldığımız yaşla beraber bize kendini daha ağır bir şekilde hissettiriyor. İşin içine bir de bireysel yaşantımızın zorlukları girince zaman zaman bu ruh hâline düşmemiz çok mümkün hâle geliyor. Şunu anlamak gerekir, umutsuzluğun zıttı mutluluk değil; umutsuzluğa ilaç olacak şey yarın uyanmaya değer bir şey barındırabilir hissine sahip olmak.

Yaşama hevesini yitirmenin en güçlü belirleyicilerinden biri anhedonidir, yani zevk alma yeteneğinin azalması. Artık hiçbir şey bizi heyecanlandırmaz, her şey sıkıcı gelir. Her günün ne anlamı vardır? İnsan artık herhangi bir şeyden zevk almayı bekleyemez hâle geldiğinde, gelecek duygusal olarak boş hissettirmeye başlar. İşte bu noktada işin içine mutluluk giriyor. Böyle bir ruh hâlindeyken küçük mutluluk anlarını yaşamak yüzeysel bir şey değildir, mutlu anlar olumlu deneyimlerin hâlâ mümkün olduğuna dair beynin beklentisini geri kazanmasına yardımcı olur. Her küçük mutluluk anı, umutsuzluğa karşı bir kanıttır.

Beni tanıyanlar gayet iyi bilir: Yıllardır etrafımdaki herkesi mutlu olmaya davet ederim. Sanıldığı gibi mutlu olanların duyarsız, umursamaz ve hatta aptal olmadıklarını, tam tersi mutluluğun çaba gerektiren ama kazanıldığında da insanı her güçlü anda ayakta tutmaya yetecek kadar güçlü bir duygu olduğuna inandırmak için her şeyi yaparım.

YAZININ DEVAMI