Robert De Niro’nun sinemadaki büyüklüğünü, canlandırdığı şiddet dolu erkeklerde değil, o şiddetin altında yatanı gösterebilme yeteneğinde aramak gerekir. Öfkenin altındaki korkuyu, kontrolün altındaki güvensizliği, suskunluğun altındaki arzuyu, sertliğin altındaki kırılganlığı… O, bunları karakterin bedenine yerleştirdi ve seyirciye keşfetmenin alanını açtı.

Yazı: Mehmet Sindel

Bir önceki yazıma konuk ettiğim yaşayan efsane Meryl Streep’in hemen ardından, sıranın kimde olabileceğine dair bir anket yapsak en çok oyu alacak birkaç isimden ilkini tahmin etmek çok da zor olmasa gerek. Sözünü ettiğim kişi sinema tarihindeki yerini yalnızca oynadığı büyük rollerle açıklamanın çok güç olduğu bir diğer yaşayan efsane elbette Robert de Niro…

Yani Travis Bickle, Jake LaMotta, Vito Corleone, Noodles, Jimmy Conway, Ace Rothstein, Neil McCauley ve modern Amerikan sinemasının hafızasına kazınmış daha nice karakter… Ve tabii onları birbirine bağlayan asıl kesişim noktası, De Niro’nun oyunculuğa getirdiği kendine özgü anlayış…

De Niro neden farklıydı?

Çünkü o, rol yapmakla kalmayıp duyguları hem yaşar, hem yaşatır; karakteri sadece temsil etmekle yetinmez, bizzat içine yerleşir. Bu nedenle oyunculuğunun en güçlü anları çoğu zaman bağırdığı, ağladığı ya da dramatik jestlere başvurduğu anlar değil; durduğu, sustuğu, baktığı, beklediği anlardır.

YAZININ DEVAMI