Size kimsenin “Geçmişi bırak” demeye hakkı yok, zaten bırakılsa bırakırdınız. Ancak belki mesele geçmişi bırakmak değil, bugünün geçmişin kurallarıyla yaşanmadığını yavaş yavaş öğrenmek. Siz artık o geçmişteki, o evdeki çocuk değilsiniz. Ve yaşanmamış hayatın çok güzel bir yanı var: Yaşanmış olandan çok daha fazla olasılık barındırıyor. Kapanmaz yaralarla yaşayanlar için üç kitap...

Yazı: Aslı Perker

"Çocukluğunda yaşadığı ve oradan getirdiği derin, kapanmaz yaralarla hayatını sürdürmeye çalışan genç bir kadın (26), neredeyse tamamen tükenmiş ve hiçbir yere ait değilmiş gibi hissederken, her gün uyandığı yalnızlık ve isteksizlik döngüsünde nasıl yaşamaya ve üretmeye devam edebilir?

Alya K."

Sevgili Alya, bu sorunuzda benim özellikle altını çizdiğim yer “kapanmaz yaralarla” oldu. Elbette diğer her kelimenizde de kendinizi çok güzel ifade etmişsiniz, her biri derinine inmeye çok müsait ama dilerseniz buradan başlayalım. Şu soruyu size sormak istiyorum:

"Geçmişten hiç çıkmadan bugünü yaşamaya çalışıyor olabilir misiniz?"

Yanlış anlaşılmasın, bütün gün çocukluğunuzu düşünüyor, eski defterleri açıyor, annenizin söylediği bir cümleyi yüzüncü kez hatırlıyor ya da babanızın yaptıklarını anımsıyor olmanızdan söz etmiyorum. İnsan geçmişini düşünmeden de geçmişinde yaşayabilir. Çünkü çocukluk yalnızca başımıza gelenlerin toplamı değil, dünyayı anlamayı öğrendiğimiz yer aynı zamanda. Sevgiye güvenilir miyiz, biri giderse geri gelir mi, ağladığımızda biri yanımıza oturur mu, yardım istersek yük mü oluruz, bir yere ait olmak için uslu çocuk mu olmalıyız, yoksa başarılı mı, neşeli mi, sessiz mi? Bunların hepsini yaşaya yaşaya öğreniriz. Sonra öğrendiğimizi unuturuz ama kuralları içimizde kalır. Ve biz bugün farkında olmadan o kurallarla yaşarız.

YAZININ DEVAMI