Garth Jennings’ın yönettiği "Pulp: Son Bir Şarkı Daha" (Pulp: What Do You Do for an Encore?), 24 Eylül’de MUBI’de. Belgesel, grubun “More” turnesindeki en büyük arena konserini, geçmişte daha önce hiç görülmemiş arşiv görüntüleriyle buluşturuyor. Belgeselin anlatıcısı ise vokal Jarvis Cocker. Yönetmen Garth Jennings ile Zoom’da biraraya geldik.

Yazı: Eda Solmaz

Garth Jennings’ın yönettiği Pulp: Son Bir Şarkı Daha (Pulp: What Do You Do for an Encore?) 24 Eylül’de MUBI’de. Belgesel, grubun “More” turnesindeki en büyük arena konserini, geçmişte daha önce hiç görülmemiş arşiv görüntüleriyle buluşturuyor. Belgeselin anlatıcısı ise vokal Jarvis Cocker.

Belgeselde “Disco 2000” gibi grubun hit şarkılarında yalnızca seyirci olmaktan çıkıyor, kendimizi konserin tam ortasındaymışız gibi hissediyoruz. Jarvis’in danslarının, sözlerinin ve müziğinin ardındaki hikayeleri dinleyip şarkılara eşlik ederken buluyorsunuz kendinizi.

Garth Jennings, grubun şarkılarıyla kurduğu derin bağ ve yaşadıkları kayıpların ardından hâlâ sahip oldukları birlikteliği, müziğin yalnızca bir sanat formu değil, yaşayan bir organizma olduğunu güçlü bir şekilde hatırlatıyor. Film sona erdiğinde ise kendimi 14 yıl öncesine, Pulp’ı ilk kez izlediğim ana dönüp bakarken buluyorum ve müziklerinin zaman içinde zihnimde nasıl dönüştüğünü düşünüyorum.

Garth Jennings ile Zoom’da buluşuyoruz ve ‘Pulp: Son Bir Şarkı Daha’nın perde arkasını konuşuyoruz.

Belgeseli izledikten hemen sonra Pulp şarkıları dinlemeye başladım. Sizin de grup ile ilk işbirliğiniz 90’larda müzik videolarını çekmenizle başlıyor. O dönem göremediğiniz ama bugün Pulp hakkında fark ettiğiniz şey nedir?

Ben zaten belgeseli bu yüzden yaptım. Çünkü gruba bayılıyorum. Kimse benden böyle bir şey yapmamı da istemedi; “Bunu sen çeker misin?” demedi. Hatta o sırada bir animasyon filmin üzerine çalışıyordum. Bunlarla uğraşmak için hiçbir sebebim yoktu.

90’larda müziklerini ilk keşfettiğimiz zaman da onları seviyordum. Şimdi o müzik benim için çok daha fazlasını ifade etmeye başladı. Belgesel üzerinde çalışmaya başladığımda gruba olan sevgim katlanarak arttı. Dolayısıyla bu film benim için bütün hikayeye dönüp bakmanın ve bu grubu neden sevdiğimi anlatmaya çalışmanın bir yolu oldu. Umarım onların hayranı olmayan seyirci de Pulp’a âşık olur. Daha önce Pulp izlememiş ya da müziklerini duymamış insanların film bittiğinde “Evet bu adamları dinlemem lazım” demelerini umuyorum. Bütün umudum bu.

YAZININ DEVAMI