Bazen insanın ihtiyacı, acısına bir cevap bulmak değil, o acının içinde bütünüyle yalnız olmadığını bilmektir. Belki kitapların yapabileceği şey de tam burada başlıyor. Acıyı dindirmek değil, çünkü bazı acılar dindirilemeyebilir. Bir kaybı anlamlandırmak ya da ona teselli olacak birkaç güzel cümle bulmak da değil; yalnızca insanın acısının yanında sessizce bulunmak.

Yazı: Aslı Perker

"Her kaybın yası farklı ve yorucu biliyorum ama evlat kaybı inanılmaz ağır bir yük. Benzer acıyı yaşayanlar için ortak nokta olabilecek kitaplar var mıdır?

OkumaAlanı"

Sevgili OkumaAlanı, benim için bu yazdığınızı okumak bile bu kadar güçken sizin yaşadıklarınızı tahmin bile edemiyorum ve inanın kalpten sabır diliyorum. Hiçbir ebeveynin sınanmak istemeyeceği bir imtihan, başınıza geldiği için çok üzgünüm.

Çocuğunuz kaç yaşındaydı, onu ne zaman, nasıl kaybettiniz bilmiyorum. Üzerinden günler mi, aylar mı, yıllar mı geçti, onu da bilmiyorum. Belki bunları anlatmak istemediniz. Belki anlatmak için henüz çok erken. Belki de bazı acıların ayrıntıya ihtiyacı yoktur, adını söylemek bile yeterince ağırdır. Bu yüzden size ne hissettiğinizi söylemeye çalışmayacağım. Yasınızı tarif etmeye, hangi aşamasında olduğunuzu bulmaya, bundan sonra ne yapmanız gerektiğini anlatmaya da niyetim yok. Hele bir çocuğun ardından tutulan yasın bir takvimi olduğuna hiç inanmıyorum. Dışarıdan kimsenin, “Artık böyle hissetmelisin”, “Bu noktadan sonra şunu yapmalısın” deme hakkı yok.

Belki kitapların yapabileceği şey de tam burada başlıyor. Yapabilecekleri şey acıyı dindirmek değil, çünkü bazı acılar dindirilemeyebilir. Bir kaybı anlamlandırmak ya da ona teselli olacak birkaç güzel cümle bulmak da değil. Bazen bir kitabın yapabileceği en kıymetli şey, insanın acısının yanında sessizce bulunmaktır.

YAZININ DEVAMI