“Uzaklar, Kuşaklar, Bakışlar” başlıklı sergi, 212 Photography Istanbul’un 2026 edisyonunda Erbak ailesinin üç kuşağının seyahat tutkusu ve fotoğraflarını biraraya getiriyor. Gündelik hareketlerin ritüellere, duyguların ifadelere, sıradan bir eşyanın zamanın izine, renklerin bir dile dönüştüğü fotoğraflar arasında üç kuşağın dünyaya bakma hâllerine ve hikayelerine tanıklık ediyoruz.

Söyleşi: Elif Bayram

Nuri Z. Erbak (1914), Mehmet H. Erbak (1950) ve Ceylin Erbak Aytekin’in (1988) dünyanın farklı noktalarında çektiği kareler, 1930’ların Mısır ve Japonya’sından Tibet’e, Antarktika’ya uzanıyor. Fotoğraflar, yıllar içinde biriken kişisel anıların ötesinde, değişen dünyaya dair bir görsel kayıt sunuyor.

Bu arşivin nasıl oluştuğunu, yaşama bakma hünerlerinin kuşaktan kuşağa nasıl aktarıldığını ve farklı dönemlere ait bu karelerin bugün nasıl biraraya geldiğini fotoğrafçı, yazar ve Erbak ailesinin üçüncü kuşak temsilcisi Ceylin Erbak Aytekin ile konuştuk.

Arşivin sergiye dönüşme fikrinden ve küratoryal sürecinden bahseder misiniz? 96 yıla ve üç kuşağa yayılan bu malzeme içinden hangi fotoğrafları seçtiniz ve onları kamusal bir sergide biraraya getirirken nasıl bir ilişki kurmak istediniz?

Bu hikaye babamın yaklaşık yirmi yıl önceki bir hayaliyle başladı. Ben de on beş yıldır aile arşivimizdeki fotoğraflardan her yıl bir takvim hazırlıyorum. Beş yüz adetle başladığımız takvimler zamanla beş bine ulaştı; dostlarımız için yeni yılın başlangıcını hatırlatan bir ritüele dönüştü. Dolayısıyla bu sergide sanatseverlerle paylaşılan fotoğraflarla ilişkim uzun zamandır vardı. Ancak yıllar içinde, özellikle anne olduktan ve işe geri döndükten sonra, dedemin ve babamın neye bakmayı seçtiklerini daha çok merak etmeye başladım. Sergi de üç kuşağın fotoğraflarını birlikte görme ve bu ilişkiyi başkalarıyla paylaşma isteğinden doğdu.

SÖYLEŞİNİN DEVAMI