Bozcaada Uluslararası Ekolojik Belgesel Festivali’nin etkinlik koordinatörü Nigar Mat ile festivalin yerelle kurduğu bağı, adanın ekolojik sorunlarını ve dayanışmayla bir festival sürdürmenin koşullarını konuştuk.

Söyleşi: Emre Eminoğlu

Bazı festival davetleri, sizi neden orada görmek istediklerini hissettirmesiyle daha ilk mesajdan heyecanlandırıyor. BİFED ekibinden Beyza Aksoy’un daveti de böyleydi: Sinemayla toplumsal ve kültürel bağlam arasında kurmaya çalıştığım ilişkiyi önemsediği belliydi ve bunun festivalle nasıl kesişebileceğini düşündüğünü söylüyordu.

• Adaya vardığımda tam da mesajında tarif ettiği Bozcaada’yı buldum. Turizm sezonu sona ermiş, birçok mekan kapanmıştı; açık kalanların bir kısmı da kapılarını festival için açık tutuyordu. Sokaklarda karşılaştığımız insanlar ya adalıydı ya da bizim gibi, festival için gelmişti.

Yerel halkla iç içe geçen Ayvalık ve Kaş gibi festivalleri sevmemin nedenlerini burada da buldum ama sezonun gerçekten bitmiş olması bambaşka bir his yaratıyordu: Ada, kalabalık bir turizm destinasyonundan çok festivale ayrılmış küçük bir dünya gibiydi. Sonuna kadar kalamasam da BİFED’in “Yerel, Küçük, Yavaş” mottosunun nasıl bir karşılığı olduğunu görebildiğim, bu dünyanın havasını birkaç günlüğüne soluyabildiğim için mutluyum.

Bu birkaç gün, ekolojinin tanımı ve kapsamı üzerine düşünmemi de sağladı. Ekoloji deyince aklıma öncelikle doğayla daha doğrudan ilişkili sorunlar geliyor; oysa izlediğim birkaç belgesel bu çerçeveyi genişletti.

Seablindness, ekonomik ve bürokratik nedenlerle limanlarda demir atmış gemilerde uzun süre mahsur kalan denizcilerin yaşadıklarına bu gözle bakmamı sağlarken Green Desert, insan eliyle dikilmiş çam ormanlarıyla kaplı bir alanın da ekolojik bir tehdit oluşturabileceğini gösterdi.

SÖYLEŞİNİN DEVAMI